En Dogavios, case ninguén escoitaba a formiguiña. Falaba tan baixiño que a voz parecía cóxegas no aire. Case ninguén. As flores escoitábana.
Aquela tarde, a Pigúiça atravesaba o prado correndo cando unha flor grande, de carauta sorrinte, chamou: «Ei, Pigúiça! Coidado onde pisas! Hai alguén no camiño.»
A Pigúiça parou coa pata no aire. Baixou o fociño ata o chan. E alí, no medio da senda, viña unha formiguiña levando unha miga de biscoito tres veces maior ca ela. Subía unha pedriña, baixaba, tropezaba, axeitaba a miga e seguía.
«Ola!», dixo a Pigúiça. O sopro do ola balanceou a formiguiña, que caeu sentada. «Ai, ai!», dixo unha voz finiña. «Perdón!», cuchicou a Pigúiça, agora moi baixiño.
«Chámome Zizi», dixo a formiguiña, sacudindo o po. «Teño que levar isto á casa antes de que anoitezca. A miña casa está ao outro lado do prado.»
«Levo eu!», ofreceu a Pigúiça. «Cólloche coa boca e chegamos nun momento!» «Non, grazas», dixo a Zizi, firme. «Se alguén me colle sen pedir, asústome. Pero gustoume que quixeses axudar.»
A Pigúiça pestanexou. Ninguén lle dixera que preguntar antes tamén é un xeito de axudar. «Entón podo axudar doutro xeito?» «Podes. Vixía as pedriñas e agarda o meu paso.»
Esperar o paso da Zizi era amodo, amodo, amodiño. A Pigúiça tiña ganas de correr, de saltar, de chegar xa. Pero quedou alí, ao carón, e así reparou en cousas que nunca vira: unha xoaniña durmindo nunha folla, unha pinga brillando nun talo, a sombra dun paxaro pasando moi alto.
«Cando se anda amodo», pensou, «as cousas bonitas teñen tempo de aparecer.»
Cando chegaron ao formigueiro, saíron decenas de formiguiñas, en fila, para axudar a levar a miga. Unha collía, outra empurraba, outra cantaba para marcar o ritmo. A Pigúiça nunca vira tantos pequenos xuntos.
«Os pequenos tamén somos fortes», dixo a Zizi. «Só que non somos rápidos.» E a miga de biscoito desapareceu dentro do formigueiro, levada por unha procesión de patiñas minúsculas.
O sol xa estaba baixo. «Boas noites, Pigúiça. Mañá pasas outra vez? Pero mira onde pisas.» «Mirarei», prometeu a Pigúiça. «E avisarei tamén o Fofuxo.»
Aquela noite, deitada na camiña, a Pigúiça pensou en todos os pequenos do mundo: as formiguiñas, as xoaniñas, as sementes durmindo debaixo da terra. Todos eles durmían tamén, moi quietiños.
«Boas noites, Zizi», cuchicou. E, moi baixiño, tan baixiño coma unha formiguiña, durmiu.
