Chis. Se estás moi caladiño, quizais escoites, alá lonxe, un ruído de ás suaves, fuuum, fuuum. É o Dracao, o dragón verde máis tímido de Dogavios, adestrando ás agachadas.
O Dracao era enorme, tiña escamas verdes brillantes e vivía nunha cova de cristais. Voaba moi ben cando estaba só. Pero se alguén o miraba, as ás poñíanselle brandas coma macarróns cocidos.
Aquel día era a Festa das Nubes. Os cachorros saltaban de nube en nube, pasaban por dentro dos aros de cores e esvaraban polas franxas do arco da vella. A Pigúiça e o Fofuxo estaban alá arriba, animando a todos.
O Dracao chegou amodo, medio agochado detrás dunha nube moito máis pequena ca el. A cola asomaba por un lado e o fociño polo outro. «Quero voar polo aro grande», murmuroulle á Pigúiça. «Pero vai mirar todo o mundo.»
«Adiante!», dixo a Pigúiça. O Dracao respirou fondo, abriu as ás e subiu. Todos os cachorros pararon para velo. E entón as ás puxéronselle brandas, deu un pinchacarneiro torto e caeu, plof, nunha nube fofa.
Ninguén riu por maldade. Foi só un «ooooh» de sorpresa. Pero o Dracao sentiu tanta vergoña que se encolleu enteiro e agochou a cabeza debaixo da á. «Eu non vallo para voar diante dos demais», dixo.
O Fofuxo sentou ao seu lado, e os seus ollos, que eran dourados, volvéronse cor de ámbar. «Sabes quen caeu a primeira vez que intentou pasar polo aro?», preguntou.
«Eu!», berrou o Tico, o salchicha, dende a nube veciña. «Quedei encalado no medio, metade dun lado e metade do outro!» E a Nina, a caniche, contou que esvarara de costas polo arco da vella. Todos tiñan unha historia de trompazos.
O Dracao sacou a cabeza de debaixo da á. «Todos caestes?» «Todos», dixo a Pigúiça. «E todos o intentamos outra vez. Mira só para min, non para eles. Fai coma se só eu te estivese vendo.»
O Dracao mirou só para a Pigúiça, para os seus ollos azuis, ben firmes. Abriu as ás outra vez, fuuum, fuuum, subiu amodo, sen présa, e pasou xusto polo medio do aro grande, sen tocar nada.
Os cachorros saltaron de alegría nas nubes. E o Dracao iluminouse enteiro, verde e brillante, que é o que lle pasa cando está feliz.
Cando chegou a noite, ninguén quería marchar. Os cachorros deitáronse nas nubes fofas, e o Dracao enroscouse no medio de todos, brillando moi suave, coma unha luz de mesiña de noite.
A Pigúiça aniñouse contra a súa barriga quentiña. «Mañá voas outra vez?», preguntou. «Voo», dixo o Dracao, bocexando unha nubiña de vapor.
E alí, no alto do ceo de Dogavios, foron durmindo todos, un por un, arrolados pola luz verde e suave dun dragón que acababa de volverse un chisquiño máis valente.
