
BUM! A Pigúiça deu un salto tan alto que as orellas foron parar ao teito. PA! PA-PA-PA! E nun momento estaba debaixo da mesa da cociña, enroscadiña, co rabo entre as patas.
Era a noite de Aninovo en Dogavios. Alá na praza da vila, os cachorros maiores lanzaban fogos para celebrar. Os fogos eran bonitos, cheos de cor. Pero facían ruído. Moito ruído.
O Fofuxo agachouse, moi amodo, e deitouse no chan, fóra da mesa. Non tirou pola Pigúiça. Só quedou alí, preto. «Asustácheste, non?»
«Doen as miñas orellas», laiouse ela. «E a miña barriga salta con elas.» «É normal», dixo o Fofuxo. «Os cans escoitamos moi, moi ben. Por iso o ruído parécenos aínda máis grande. A min tampouco me gusta.»
A Pigúiça espiou. «A ti tampouco?» «A min tampouco. Pero teño uns trucos. Queres aprender?» Ela dixo que si, só coa punta do fociño.
«Primeiro truco: orellas protexidas.» O Fofuxo colleu o gorro de la da Pigúiça, ese azul co pompón, e púxoullo con coidado por riba das orellas. O ruído ficou máis lonxe, máis abafado, coma se estivese do outro lado dunha almofada.
«Segundo truco: un son de dentro máis grande ca o son de fóra.» E púxose a cantarolar baixiño, hmm, hmm, hmmmm, unha música moi lenta. A Pigúiça cantarolou con el. Era curioso: cando cantaba, o corazón deixaba de correr.
«Terceiro truco: estar preto de quen queremos.» A Pigúiça saíu de debaixo da mesa e aniñouse no peito peludo do Fofuxo. Alí estaba quentiño e cheiraba a casa.
Os fogos seguiron un pouco máis. BUM. Hmm, hmm. PA. Hmm, hmm. E, de súpeto, pararon. A vila ficou en silencio. Só as pedras do xardín cantaban, moi baixiño, coma sempre.
«Imos fóra?», chamou o Fofuxo. Os dous saíron e sentaron no campo de flores, preto da árbore, mirando o ceo limpo do ano novo.
Foi entón cando unha estrela grande atravesou o ceo, amodo, deixando un rastro de puntiños de luz, coma quen debuxa con xiz. Non fixo ningún ruído. Nin un pío.
«Mira!», cuchicheou a Pigúiça. «Un fogo de artificio que non fai BUM!» O Fofuxo riu. «É o meu favorito. Pide un desexo para o ano novo.»
A Pigúiça pechou os ollos e pediu baixiño: que no ano novo todo o mundo que ten medo do ruído teña alguén preto, cantarolando.
Despois volveron para dentro. Ela deitouse na cama, aínda co gorro, e cantarolou o resto da música: hmm, hmm, hmmmm. Cada vez máis amodo. Ata que o hmm virou un bocexo, e o bocexo virou sono.
