A casiña estaba demasiado calada. Faltaba o ruído das patas grandes e o tuc-tuc do rabo do Fofuxo batendo no chan.
Aquela mañá, atravesara o outeiro para buscar sementes no mercado do outro lado do val. Antes de marchar, deulle un bico de fociño na testa á Pigúiça e prometeu: «Volvo cando acenda a primeira estrela.»
A Pigúiça aproveitou o día. Xogou coa Bolota, pintou un debuxo na terra, comeu o seu biscoito. Pero o sol foi baixando, o ceo foi pasando a rosa e despois a morado, e nada do Fofuxo.
Sentou na xanela e a barriga fíxolle un nó. «E se se perdeu? E se o camiño é longo de máis? E se...»
Unha flor que vivía no peitoril, desas que responden cando alguén se achega, abriu un ollo de pétala. «Prometeuno?», preguntou. «Prometeu», dixo a Pigúiça. «E sempre cumpre o que promete?» A Pigúiça pensou.
Lembrou a vez en que o Fofuxo prometeu ensinarlle a rastrexar pegadas, e ensinou. Lembrou a vez en que prometeu quedar ao seu carón na escuridade, e quedou. «Sempre», respondeu. «Entón vén», dixo a flor, e pechou o ollo.
Esperar seguía sendo difícil. Pero a Pigúiça descubriu que esperar coas patas ocupadas é máis doado. Así que fixo a camiña do Fofuxo, ao carón da súa, e estendeu a súa manta. Encheu o cunco de auga fresquiña. E pintou, coa pata chea de tinta, un cartel: BENVIDO, FOFUXO.
O ceo escureceu un pouquiño máis. Aínda sen estrela ningunha. A Pigúiça respirou fondo e quedou mirando, cos ollos azuis ben abertos.
E entón, no recanto de arriba, unha lucecita pequena pestanexou. «A primeira estrela!», cuchicou.
Prendeu o folgo e escoitou. Lonxe, moi lonxe, viña un ruidiño: tuc... tuc... tuc... Unha pata grande, unha pata grande, unha pata grande. E, na curva do camiño, apareceu o Fofuxo, co saco de sementes ás costas, canso e sorrindo.
A Pigúiça correu e case o tira ao chan de tanta alegría. «Cheguei a tempo?», preguntou. «Chegaches cando acendeu a primeira estrela», dixo ela. «Prometino», dixo el, e abrazouna co fociño.
Despois da cea, os dous sentaron fóra e quedaron mirando unha estrela sorrinte que pestanexaba amodo, no ceo. O Fofuxo contou o seu día, en voz baixa: o mercado, as sementes, unha tartaruga que vendía pementos.
A Pigúiça xa non oíu o final. Apoiou a cabeza nel e pechou os ollos, sabendo unha cousa moi sinxela: quen ama e promete sempre volve, aínda que o camiño sexa longo.
Alá arriba, a estrela pestanexou unha vez máis. E a casiña xa non estaba demasiado calada. Tiña o ruído calmo de dous corazóns durmindo.
