
Na última tarde do ano, todo o mundo en Dogavios atravesa a ponte de cristal. Está entre dous outeiros, sobre un val fondo, e leva ata o pé da montaña nevada, onde os piñeiros levan sombreiro branco.
A ponte é ancha e segura, con parapeto de cristal polos dous lados. E dela colgan sinos. Moitos sinos. Pero non soan co vento. Cada sino só soa cando alguén di un grazas de verdade.
«Eu non teño nada que agradecer», rosmou a Pigúiça, parada ao comezo da ponte. «O meu ano foi normal. Non pasou nada de especial.»
O Fofuxo sorriu e deu o primeiro paso. «Entón atravesemos amodo. Quen sabe se te lembras de algunha cousiña polo camiño.»
No primeiro paso, a Pigúiça mirou para baixo e viu, no val, o lago a brillar. «Foi alí onde aprendín a flotar», lembrou. E, sen pensalo, dixo: «Grazas, lago.» Din! Un sino soou moi baixiño.
A Pigúiça levou un susto pequeno, do tipo bo. Camiñou un pouco máis. Lembrou a formiguiña Zizi, tan pequena e tan amiga. «Grazas, Zizi.» Din, don!
Lembrou o día en que caeu do patinete. Doera, e ela chorara. Pero despois aprendeu a andar soa. Dubidou. Podíase agradecer ata o mal día? «Grazas pola caída», dixo, medio rindo. «Porque aprendín.» Den! O sino daquela soou máis forte ca todos.
Agora a Pigúiça xa non paraba. «Grazas, cama quentiña. Grazas, sopa de cabaza. Grazas, Bolota, por me deixares a manta. Grazas, chuvia, polas pozas.» Os sinos soaban un tras outro, din, don, den, e as notas saían voando polo aire coma paxariños de música.
O val enteiro se encheu de son. Do outro lado da ponte, os cachorriños da turma tamén atravesaban, e os seus sinos mesturábanse cos dela, nunha canción que ningún músico escribira.
Cando chegaron preto do final, só faltaba un sino, o máis grande de todos, no derradeiro anaco da ponte, diante da montaña nevada. A Pigúiça mirouno. Despois mirou o Fofuxo, grandón e dourado ao seu carón.
«Grazas por estares aquí comigo», dixo. «Todo o ano.» DOOON. O sino grande soou tan bonito que a neve da montaña brillou, e un froquiño baixou bailando ata pousar no seu nariz.
«Viches?», dixo o Fofuxo. «O teu ano non foi tan normal.» «Foi cheo», dixo a Pigúiça. «Cheo de cousiñas.»
Á noite, xa na cama, aínda oía os sinos ao lonxe, cada vez máis baixiño. Antes de durmir, murmurou tres grazas máis: para a almofada, para a manta e para a noite.
E, dentro do peito, moi amodiño, soou un último sinete. Din.
