«Almofada, escova de dentes, pixama de estrelas», contou a Pigúiça nos dedos da pata. «Todo na mochila!» Era o día máis agardado da semana. Por primeira vez, ía durmir na casa dunha amiga: a Bolota, a basset de orellas longas.
A tarde foi unha festa. A Nina e o Tico tamén foron. Xogaron ao escondite no xardín, comeron biscoitiños de nube e fixeron un castelo de almofadas tan grande que o Tico se perdeu dentro dúas veces.
No xardín da Bolota había un toco ancho de árbore, e enriba del unha bóla de cristal chea de estrelas. Os adornos de estrela, colgados das árbores, bambeábanse e tilintaban.
Despois da cea, a nai da Bolota apagou a luz. Todos se aniñaron nos colchóns, un ao carón do outro. O Tico durmiu ao instante, coa patiña tremendo de soño. A Nina cabeceou en dous minutos. A Bolota bocexou tres veces e pechou os ollos.
Só a Pigúiça quedou esperta. A camiña era distinta da súa. O teito era distinto. A casa facía un ruidiño distinto: creeec. E un vento distinto movía a cortina: fffff.
Sentiu unha presión no peitiño. Era morriña da súa propia casa, do cheiro da súa propia manta, ata do rangido da súa propia porta.
«Bolota», cuchicou. «Estás esperta?» «Agora si», dixo a Bolota, esfregándose os ollos coa pata. «Que pasa?»
«Todo é raro aquí. Non é malo. É só... distinto. Creo que teño morriña da casa.» A Bolota non riu. Quedou pensando un pouco.
«A min tamén me pasou iso a primeira vez que durmín fóra», dixo. «Sabes que me axudou? Traer algo de casa.»
A Pigúiça lembrou unha cousa. Abriu a mochila e sacou do fondo unha pedriña gris que a súa nai lle metera alí, escondida. Era unha pedra que canta. Sostívoa na patiña e a pedra cantou baixiño, a mesma cantiga de todas as noites: lá, lá, lá...
O cuarto cambiou. Parecía que a casa da Bolota tamén tiña agora un anaquiño da casa da Pigúiça.
«Que bonito», cuchicou a Bolota, achegando a cabeza. «Cantas outra vez?» A pedra cantou outra vez. Fóra, a bóla de cristal brillou con máis estrelas, coma se escoitase.
As dúas amigas quedaron xuntiñas, sen dicir nada. O creeec da casa parecía agora só unha casa dando as boas noites. O vento era unha caricia na cortina.
A Pigúiça pechou os ollos. Lá, lá, lá, cantaba a pedriña. E, amodo, na casa da Bolota, a primeira noite fóra de casa volveuse unha noite boa para durmir.
