
Era a primeira noite de Nadal do Floquiño, o irmanciño da Pigúiça. E a Pigúiça quería que fose perfecta.
Amosoulle as luciñas a pestanexar. Amosoulle os agasallos embrulados, axitando cada un. Fixo a carantoña da lingua de lado, a das orellas para atrás e unha nova que inventou ao momento. Cantou moi alto, saltou, deu voltas e axitou o cascabel preto da orella del.
O Floquiño abriu moito os ollos. E entón púxose a chorar. Buaaa. Un choro do tamaño da casa.
«Fixen de todo!», dixo a Pigúiça, aflita. «Por que non lle gusta o Nadal?»
O Fofuxo colleu o Floquiño, ben abrigadiño, e falou baixiño: «Gústalle. Só que todo é novo para el. Moita luz, moito ruído, moita novidade. Un bebé pequeniño precisa calma.»
A Pigúiça quedou pensando. Calma. Onde vivirá a calma? Entón lembrou: no souto, preto do regato, hai unha árbore enorme, a máis vella de Dogavios, que de noite solta cancións polas follas. «Fofuxo, e se fósemos buscar alí unha canción de berce?»
A Bolota, que viñera para a cea, ofreceu axuda. «Eu fico balanceándoo un chisquiño. Ide.»
Os dous saíron á noite fresquiña. A lúa era unha unlla finiña no ceo. O regato corría amodo, cheo de vitorias-réxias, e eles atravesárono saltando de pedra en pedra. As flores de campaíña tocaban moi lixeiro cando pasaban. Ata as bolboretas tiñan sono.
Cando chegaron preto da árbore, oíron. Das follas saían notas, unha de cada vez, flotando no aire coma burbullas. La, lu, ru. La, lu, ru. Era a música máis suave que a Pigúiça escoitara nunca.
Sentou e escoitou con moita atención, movendo só as orellas. Repetiu baixiño. Errou. Repetiu outra vez. Á terceira, xa a sabía. «La, lu, ru», cantou, e a árbore balanceou as póllas, coma quen di que si.
Volveron á casa sen présa. A Bolota estaba sentadiña, balanceando o Floquiño, que aínda rosmaba un pouquiño. A Pigúiça apagou a metade das luciñas. Despois achegouse moito ao seu irmán e cantou, case en murmurio: «La, lu, ru. La, lu, ru.»
O Floquiño deixou de rosmar. Mirouna. Bocexou un bocexo enorme para un fociño tan pequeno. E durmiu, coa patiña apoiada no nariz da irmá.
«O teu agasallo foi o mellor de todos», cuchicheou o Fofuxo. «Déchelle calma.» A Pigúiça sorriu, deitouse ao carón do cestiño e seguiu cantando, cada vez máis baixiño.
La, lu, ru. La, lu, ru. Agora pecha ti tamén os ollos e escoita a canción moi baixiño. La, lu, ru.
