
Moi lonxe de Dogavios, despois de moitos mares, hai unha illa de xeo, de volcáns e de cabaliños peludos. Chámase Islandia. No inverno de alí, o sol asoma só un chisquiño e logo volve durmir.
«E que fan no escuro?», preguntou a Pigúiça, cos ollos moi abertos. O Fofuxo sorriu. Lérao todo nun libro.
«Na noite de Nadal, as familias de alí agasállanse libros», contou. «Despois cada quen se enrola nunha manta, colle unha bebida quentiña e pasa a noite lendo. Chámanlle Jólabókaflóð. Quere dicir marea de libros de Nadal.»
A Pigúiça tentou repetir o nome e saíu «xola-bola-flóti». Aínda así, encantoulle. «Unha marea de libros! Facemos unha aquí?»
E así foi. Cada cachorriño da turma escolleu un libro para lle dar a outro. A Bolota embrulou un libro de receitas, claro. O Tico escolleu un libro de agochos. A Nina, un libro de cancións.
A Pigúiça dubidou. Que lle daría ao Fofuxo? Entón colleu da estante o libro que máis lle gustaba, o das estrelas, coa tapa xa gastada de tanto abrilo. «Este xa o lin un montón de veces», dixo. «Por iso ten un anaquiño de min dentro.»
Na tarde da véspera, todos se xuntaron no xardín do souto, onde vive o Libro Grande: un libro enorme, sempre aberto, con debuxos de pata, de nube, de pinga e de estrela nas páxinas. En Dogavios, solta chiscadas de luz cada vez que alguén le en voz alta.
A Pigúiça e o Fofuxo puxéronse detrás do Libro Grande, un ao carón do outro, e leron xuntos unha historia sobre unha estrela que perdera o camiño de casa. A cada páxina subían chiscadas polo aire, e as abellas voaban arredor, curiosas, coma se tamén quixesen ler.
Despois viñeron os agasallos. O Fofuxo abriu o paquete da Pigúiça e apoiou o fociño na tapa gastada. «Agora sei cal é a túa páxina favorita», dixo. «A que se abre soa.» A Pigúiça riu. Era certo.
E o Fofuxo deulle un libro novo, pequeniño, sobre un husky que vivía na neve e tiña os ollos azuis. «Igualiño ca min!», berrou ela.
Á noite, cada un foi para a súa casa e para a súa cama, como fan as familias de Islandia. A Pigúiça enrolouse na manta, cun cunco de leite morno ao lado e o libro novo aberto no colo.
Leu a primeira páxina. Leu a segunda. Na terceira, as letras comezaron a bailar amodo. Os ollos azuis foron ficando pesados, pesados.
O libro quedou aberto enriba da súa barriga, subindo e baixando, subindo e baixando, coma un barquiño.
E ti? Que libro che gustaría recibir nunha noite así? Escolle un moi bonito e déixao durmir ben preto de ti.
