«Abre a boquiña», pediu o Fofuxo. A Pigúiça apertou os beizos. Apertou tanto que o fociño enteiro quedou engurrado. Nin un dentiño se vía.
«Non quero escovar», dixo, coa boca pechada, o que saíu como «mmm nmm ququ escová». O Fofuxo esperou. Aprendera que esperar funciona mellor ca insistir.
«Por que non?», preguntou. A Pigúiça abriu só un recanto da boca. «Porque é un aburrimento. Fai cóxegas. E xa teño sono.»
«Enténdoo», dixo o Fofuxo. «A min tamén me pareceu un aburrimento. Queres saber o que descubrín?» A Pigúiça abriu un ollo. «Que?»
«Os dentes teñen vida de noite», cuchicou. «Cando durmimos, quedan conversando. Se están limpiños, cantan baixiño unha música bonita. Se teñen miguiñas de comida, tosen e queixanse, e pola mañá espertamos coa boca rara.»
«Os dentes cantan?», preguntou a Pigúiça, de ollos grandes. «Cantan. Queres escoitar os meus?»
O Fofuxo abriu a boca nun sorriso ancho. Víanse todos os dentes brancos, brillando coma perlas. A Pigúiça achegouse moito e escoitou. Non oíu nada. Pero imaxinou unha musiquiña moi fina: ti-li-li, ti-li-li.
«Escóitoo!», mentiu un pouquiño. Despois riu. «Quero dicir, imaxínoo.» «Imaxinar tamén vale», dixo o Fofuxo.
Colleu dúas escovas, unha para cada un, e inventou un xogo. «Escovamos ata que remate a música da pedra que canta. Enriba, abaixo, diante, detrás.»
A Pigúiça colleu a escova. Fixo cóxegas ao principio, pero logo non tanto. Os dentes de diante, coa escuma de menta, parecían cubertos de neve. Os de atrás, onde custaba chegar, escovounos con moito coidado, un por un.
Fóra, a pedra cantaba amodo. Lá, lá, lá, lá. A música era longa, e a Pigúiça escovou ata o último «lá». Despois aclarou, cuspiu a escuma e mirou no espello.
Apareceu un sorriso enorme. Branquiño, brillante, igual que o do Fofuxo. «Parece unha lúa chea», dixo, orgullosa. «Agora os teus dentiños cantarán toda a noite», dixo o Fofuxo.
A Pigúiça foi para a cama, coa boca fresquiña de menta e o corazón contento. Deitou a cabeza na almofada, cun sorriso que nin sabía que facía.
E moi baixiño, no fondo do sono, escoitou. Ti-li-li, ti-li-li. Os dentiños cantaban, só para ela.
