Levaba a Pigúiça vinte e tres días sen ver a avoa. Sabía o número exacto porque cada mañá facía un risquiño na parede. Xa había tantos risquiños que parecían un valado.
A avoa era unha husky de fociño branquiño que vivía ao outro lado das montañas, nun val moi, moi lonxe. Facía as mellores bolachas de mel de Dogavios e sabía unha canción para cada tipo de nube.
Aquela tarde, a Pigúiça colleu o seu pasaporte, aquel libriño cos selos da última viaxe, e quedou mirando as páxinas. Estaba o selo da ponte, o selo do río e o selo da casa da avoa, con forma de bolacha.
«Teño morriña», díxolle ao Fofuxo, cunha voz pequerrecha. «E a morriña doe aquí dentro, coma cando comes un xeado moi rápido.»
O Fofuxo pensou un pouco. Os seus ollos, que estaban dourados, volvéronse azul escuro, como lle pasa cando ten algo importante que dicir. «Ven comigo», dixo. «E trae o pasaporte.»
Os dous subiron ao cumio do outeiro máis alto. Dende alí víanse os vales, os ríos e as montañas, unhas detrás doutras. E moi ao fondo, pequeniño, subía un fiíño de fume dunha cheminea.
«Será a casa da avoa?», preguntou a Pigúiça. «Pode ser», dixo o Fofuxo. «E mira o ceo. É o mesmo ceo que ela ten enriba da casa agora mesmo. Quizais tamén o estea mirando.»
A Pigúiça sentou e quedou mirando. O ceo facía remuíños rosados, e unha nube sorrinte pasaba amodo, camiño das montañas.
«Nube!», chamou a Pigúiça. «Pasas pola casa da miña avoa?» A nube sorriu aínda máis e dixo que si, abaneando os bordos.
Entón a Pigúiça púxose de pé, encheu o peito e dixo ben alto: «Avoa, teño morriña de ti! Gárdame unha bolacha de mel!» E a nube levou o recado, amodiño, montaña arriba.
O Fofuxo abriu o pasaporte nunha páxina baleira. «Esta páxina está agardando o próximo selo», dixo. «A morriña gárdalle o sitio ao próximo encontro.»
Na volta, a Pigúiça non fixo ningún risquiño na parede. Fixo un debuxo: ela e a avoa comendo bolachas de mel, cunha nube sorrinte enriba. E pegouno no pasaporte, na páxina baleira.
Cando se deitou, mirou pola xanela. Alá lonxe, detrás das montañas, quizais a avoa se estivese deitando tamén, mirando o mesmo ceo, cunha bolacha de mel gardada.
«Boas noites, avoa», bisbou a Pigúiça. E pechou os ollos. Ás veces, cando durmimos pensando en quen queremos, a morriña faise pequeniña e vólvese un soño bonito. Que o teu sexa así tamén.
