«Hoxe non», dixo a Nina.
A Pigúiça viña xa correndo, de patas abertas, para lle dar o abrazo de sempre á súa amiga poodle, de pelo fofo coma o algodón. Parou no medio do camiño, coas patas estiradas no aire. «Como que hoxe non?»
«Hoxe non quero abrazo», repetiu a Nina, moi baixiño. «Só quero quedar un pouquiño aquí, soa, mirando as flores.»
A Pigúiça non entendía. O abrazo era o mellor do mundo. Como alguén podía non querelo? Sentiu unha tristura pequena subirlle pola barriga. «Xa non me queres?» «Quérote moito», dixo a Nina. «Só que hoxe non quero.»
A Pigúiça tivo ganas de abrazala igual. Un abrazo rapidiño, pensou, e á Nina vaille gustar. Foi cando chegou o Fofuxo, sentou ao lado e dixo, sen ningunha reprimenda: «Pigúiça, cando a Nina di non, o non é dela. Ela manda no seu corpo, igual ca ti no teu.»
«Pero é un abrazo de amor!» «Aínda que sexa de amor», dixo. «O que pode cambiar é o xeito de amosar o cariño. O cariño segue sendo o mesmo.»
A Pigúiça quedou pensando. Lembrou o día en que o Tico lle fixo cóxegas e ela pediu que parase, e el parou ao momento. Aquel día sentírase segura, e ata con máis ganas de xogar con el despois.
Entón sentou a un pasiño de distancia da Nina. «Podo quedar aquí, sen tocar?» «Podes», dixo a Nina, e o recanto da súa boca subiu un pouquiño.
En vez de abrazar, a Pigúiça levantou a pata e saudou, moi amodo, coma quen di: «Estou aquí.» A Nina saudou de volta. As dúas riron, sen facer ruído.
Pasou un tempo. Unha bolboreta pousou nunha flor, marchou, volveu. O vento pasaba de leve polas orellas das dúas. A Pigúiça aprendeu que estar ao lado de alguén, sen facer nada, tamén é un xeito de cariño.
«Pigúiça?», chamou a Nina. «Si?» «Agora quero un abrazo.» «Podo de verdade?» «Podes.»
E foi un abrazo suave, longo, cheo de pelo e de risa. Foi o mellor abrazo do ano, porque fora pedido.
Á noite, na camiña, a Pigúiça pensou que un «non» tamén é un xeito de dicir o que se sente. E que, cando escoitamos o non dun amigo, a amizade faise aínda máis forte.
Desde a xanela, saudou unha última vez cara á casa da Nina, lonxe. Deitou a cabeza na almofada. E a Pigúiça durmiu, de patiñas quietas, en paz.
