A mantiña da Pigúiça tiña nome: Estreliña. Era azul claro, suave, chea de estrelas bordadas, e estaba algo gastada de tanto cariño. Cheiraba a casa e a bo sono. A Pigúiça levaba a Estreliña a todas partes: ao xardín, á mesa, ata ao baño, onde quedaba colgada do tendal, agardando.
Unha mañá, mentres corría tras unha bolboreta, pisou a punta da mantiña e tropezou, plaf, de fociño na herba. «Ai!», dixo a Pigúiça. E mirou para a Estreliña, toda suxa e estirada.
O Fofuxo, que pasaba por alí, sentou ao seu carón. Axudou a quitar a terra da mantiña coa pata. «Pigúiça, notaches algo?», preguntou. «Estás crecendo. As túas patas son máis longas. As túas orellas xa chegan máis alto.»
«Estou?», dixo ela, mirando as súas patas. «Pero non quero medrar lonxe da Estreliña.» «Ninguén dixo lonxe», dixo o Fofuxo. «Pode quedar preto. Só non ten que ir a todas partes. Que tal lle preparamos unha casiña especial?»
Atoparon unha caixiña de madeira, ao fondo do armario. A Pigúiça forrou a caixiña con follas brandas, lavou a mantiña no regato e deixouna secar ao sol. Despois dobrou a Estreliña con moito coidado e deitouna dentro.
«Boas noites, Estreliña», dixo. «Coidaches de min. Agora descansa un pouco.» Puxo a caixiña no andel ao carón da cama, desde onde a mantiña podía ver o cuarto enteiro.
Pero, cando chegou a noite, foi máis difícil. A Pigúiça virou cara a un lado. Virou cara ao outro. Faltáballe algo suave que agarrar. Sentiu un nó na barriga e os ollos mollados. «Fofuxo?», chamou baixiño.
O Fofuxo chegou sen facer ruído. Deitou ao carón da camiña, co pelo dourado moi preto. Do xeito en que a luz entraba pola xanela, o seu pelo parecía cheo de estreliñas brillando, unha por cada pelo.
«Podes agarrarte un pouco, se queres», dixo. A Pigúiça enterrou o fociño no pelo brando. Estaba quentiño. Cheiraba a pan de mel e a campo en flor. Respiraba cara dentro, respiraba cara fóra, ao mesmo ritmo do amigo.
No andel, a caixiña quedou quieta, de garda, coa Estreliña dentro, soñando tamén. Aquela noite, a Pigúiça descubriu unha cousa. O cariño non estaba só na mantiña. Estaba no pelo do Fofuxo, no andel, na camiña, na casa enteira. Era algo moi grande, que cabía en todas partes.
Bocexou. As estreliñas do pelo pestanexaron amodo, amodiño. E a Pigúiça durmiu, co fociño apoiado no amigo, coa cabeza chea de ceo.
