Ñam! Xusto no medio da clareira, a Pigúiça atopou o óso máis grande que vira na súa vida. Era tan grande que, para levalo, tiña que camiñar de lado, coma un cangrexo.
«É meu», anunciou a ninguén. «Todiño meu.» Unha pedra que andaba por alí cantarolou algo, pero a Pigúiça fixo coma quen non oe.
Axiña apareceu o Fofuxo, abaneando o rabo. «Que óso tan bonito! Podo xogar eu tamén?» A Pigúiça abrazou o óso coas catro patas. «Non. É meu. Atopeino eu primeiro.»
O Fofuxo non se enfadou. Simplemente deitouse na herba e quedou mirando as nubes. Unha delas tiña forma de óso, e el riu para si.
A Pigúiça intentou xogar co óso. Botouno para arriba, pero pesaba moito e caeulle na cabeza. Pum. Intentou roelo, pero era demasiado grande para a súa boquiña. Intentou correr con el e tropezou.
Sentou, algo amuada. Xogar soa cun óso daquel tamaño era máis difícil do que parecía. E, a dicir verdade, era bastante aburrido.
Entón mirou para o óso. Tiña unha punta nun lado. E tiña outra punta no outro lado. Dúas puntas. Mirou para o Fofuxo. Un Fofuxo. Mirou para si mesma. Unha Pigúiça.
«Fofuxo», chamou, moi baixiño. «Queres coller a outra punta?» O Fofuxo ergueu as orellas e veu correndo.
Cada un mordeu unha punta, e empezaron a tirar, coma no xogo da corda. A Pigúiça tiraba de aquí, grrr. O Fofuxo tiraba de alá, moi suave, grrr. Ás veces el deixábaa gañar, e ás veces ela deixábao gañar a el.
Pouco despois chegaron a Bolota, a basset de orellas longas, e o Tico, o salchicha. «Podo xogar?», preguntou a Bolota. Esta vez a Pigúiça nin o pensou. «Podes! Colle aquí polo medio!»
E foi a tarde máis divertida da clareira. Todos tirando, todos rindo, e xa ninguén sabía de quen era o óso. Era de todos os que estaban xogando.
Cando o sol se agochou detrás das montañas, os cachorros foron deitándose na herba, uns pegados aos outros, cansos de tanto rir.
A Pigúiça apoiou a cabeza no óso, coma se fose unha almofada. O Fofuxo apoiou a cabeza na outra punta. Os dous quedaron alí, mirando como aparecían as primeiras estrelas.
«Mañá xogamos outra vez?», preguntou ela, cos ollos case pechados. «Xogamos», dixo o Fofuxo. E a Pigúiça durmiu alí mesmo, sorrindo, coa cabeza no óso que agora era de todos.
