Había algo diferente na boca da Pigúiça. Pasaba a lingua, e o dentiño de diante facía tec, tec, abaneando para aquí e para alá, coma a porta dun armario aberto.
«Fofuxo! Teño un dente solto!», berrou, coa boca ben aberta para que o vise. «E se cae? E se doe? E se quedo sen dente para sempre?»
O Fofuxo achegouse, mirou con atención e sorriu. «É un dente de leite», explicou. «Ponse mol cando un dente novo, máis forte, vén por debaixo para ocupar o seu sitio.»
A Pigúiça pensou un pouco. Un dente novo, agardando a súa quenda alí debaixo? Parecía unha cola. Pero ela seguía preocupada.
Aquela tarde, o Fofuxo apareceu cun óso enorme na boca, do tamaño dun banco. A Pigúiça quedou abraiada. Era o óso máis bonito que vira nunca. E ela non o podía morder.
«Non é xusto», queixouse, sentando no carreiro. «Co dente mol só podo comer papas.» O Fofuxo deixou o óso e deitouse ao seu carón. «Pois hoxe comemos papas xuntos.»
E comeron. Papas de cabaza, morniñas, cada un na súa cunca. O Fofuxo poñía tales caras de estar comendo a cousa máis rica do mundo que a Pigúiça empezou a rir.
Riu tanto, pero tanto, coa boca aberta, que de súpeto sentiu un ploc pequerrechiño. E alí, na cunca das papas, estaba o dentiño branco, mirando para ela.
«Caeu!», dixo, sorprendida. «E nin doeu!» Pasou a lingua polo buratiño. Era gracioso. Parecía unha xanela nova na boca.
O Fofuxo contoulle que, en Dogavios, os dentes de leite se lles entregan ás flores. Os dous foron ao canteiro que había xunto á casa, e a Pigúiça deixou o dente con coidado entre as margaridas.
«Grazas por gardalo», dixo. E a margarida máis vella respondeu, cunha voz de pétalo: «Grazas a ti por traermo. Coida ben o dente novo.»
Pola noite, na camiña, a Pigúiça aínda pasaba a lingua pola xanela da boca. Ás veces asubiaba sen querer, fiuuu, e ría baixiño.
Alá dentro, na escuridade da enxiva, o dente novo agardaba a súa quenda, sen présa ningunha. E a Pigúiça tampouco tiña présa. Pechou a boca, pechou os ollos e durmiu, soñando co óso xigante que había morder algún día.
