A Trici adoraba explorar. Aquela tarde viu unha bolboreta azul e foi tras ela. Despois viu outra, e foi tras ela. Cando mirou arredor, estaba nun bosque que nunca vira.
As árbores eran altas, de troncos grosos, e todas se parecían. O sol xa se estaba poñendo laranxa. A Trici virou cara á dereita. Virou cara á esquerda. Xa non sabía de que lado quedaba a casa.
Sentou. O corazón, que era pequeno, facía tum-tum-tum moi axiña. Un dos ollos comezou a mollarse.
«Calma», díxose. «Dona Pescozuda sempre di: cando esteas perdida, queda quieta e respira.» Respirou fondo. Soltou o aire amodo. Respirou fondo outra vez. Soltou. O corazón foi desacelerando.
Entón escoitou. Moi baixiño, vindo dalgún lugar: hmmm, hmmm. Era un cantarexo de pedra.
«As pedras que cantan!», lembrou a Trici. «Viven preto da miña casa.» Pero o son viña de varios lados. Cal era o camiño certo?
Foi á primeira pedra, pequena e gris. A pedra cantaba moi fraquiño. «Hmm.» Foi á segunda, un pouco máis grande. «Hmmm.» Cada pedra cantaba un pouco máis alto ca a anterior.
«É iso!», dixo a Trici. «Canto máis preto da casa, máis forte cantan!» E foi seguindo as pedras, unha a unha, como quen segue pegadas.
A cada paso o ceo escurecía un pouco, e as estrelas ían acendéndose. Pero as pedras facíanse máis fortes, e a música, máis clara. Era unha canción de berce, e a Trici decatouse de que xa a sabía de memoria.
Pasou por un canteiro de flores que se viraron cara a ela. «Boas noites, Trici», cuchicharon. Ela sorriu e seguiu andando.
Entón, máis alá, viu unha luz quentiña. Era a xanela da súa casa. E na porta estaba Dona Pescozuda, co pescozo estirado en todas as direccións, buscando.
«Trici!», exclamou Dona Pescozuda. «Perdinme, pero parei, respirei e seguín as pedras!», dixo a Trici, correndo. Dona Pescozuda abrazouna co pescozo, dándolle unha volta enteira arredor.
«Estou tan orgullosa», dixo Dona Pescozuda. «Perderse pásalle a todo o mundo. O que importa é saber que facer cando pasa.»
Aquela noite, a Trici durmiu coa xanela entreaberta. Fóra, as pedras cantaban a canción de berce, hmmm, hmmm, moi baixiño, coma quen di: estamos aquí, estamos aquí. E a Trici, quentiña, durmiu.
