
«Querido Papá Noel», escribiu a Pigúiça, coa punta da lingua fóra. Logo parou, mordeu o lapis e mirou para o Fofuxo. «Canta cousa cabe nunha carta?»
Os dous estaban sentados na herba do souto, cun caderno grande aberto no colo do Fofuxo. Faltaban dez noites para o Nadal, e aquela noite ía pasar a nube carteira: unha nubiña sorridente que recolle as cartas das xanelas de Dogavios e llas leva a Papá Noel.
«Cabe o que ti queiras», dixo o Fofuxo. E a Pigúiça púxose a escribir sen parar.
«Quero unha pelota que bote soa. Un trineo vermello. Un castelo de almofadas. Cen galletas. Non, douscentas. Un balance que chegue ás nubes. E un tambor.»
A páxina encheuse. Ela deu a volta á folla e encheu a outra. O Fofuxo riu baixiño. «Papá Noel vai precisar dun trineo só para ti.»
A Pigúiça parou co lapis no aire. «Un trineo só para min?» «Pero e os outros? E se non sobra sitio no saco?»
«Queres saber un segredo?», dixo o Fofuxo. «Unha carta non é unha lista da compra. É un xeito de contar o que vive no teu corazón. Como foi o teu ano. E o que desexas de verdade, de verdade de verdade.»
A Pigúiça quedou calada, pensando. Pensou na Bolota, que rachara a súa manta favorita nunha póla. Pensou no Tico, que perdera a pelota no regato e pasara días coas orellas baixas. E pensou que as noites estaban a ficar frías.
Entón colleu a goma. Borrou o castelo, o tambor e cento noventa galletas. Deixou o trineo vermello, porque ese si que o quería moito. E escribiu: «Para a Bolota, unha manta quentiña. Para o Tico, unha pelota que flote. E para todo Dogavios, que ninguén pase frío neste inverno.»
Despois contou como fora o ano: «Aprendín a flotar no lago e a falar na roda, aínda que me tremese a voz. Portéime ben case sempre. As outras veces, pedín perdón.»
«E agora, como asino?» O Fofuxo trouxo un pote de tinta azul. A Pigúiça mollou a pata e, plof, deixou a pegada no currunchiño da folla.
O Fofuxo sinalou a pegada coa punta da pata. «Mira ti. Non hai no mundo outra pata igual a esta. Agora el sabe que fuches ti.» A Pigúiça achegou o fociño, curiosa, e debuxou tres estrelas arredor, para que a pegada non quedase soa.
Á noite, a carta quedou dobrada na xanela. Moi tarde, a nube carteira pasou, sorriu e levou a carta con moito coidado, como quen leva un paxariño.
A Pigúiça xa estaba na cama. Sentía o corazón lixeiro, coma se a carta se levase un anaquiño dela a pasear. Bocexou, enrolou o rabo arredor do fociño e foi pechando os ollos, amodo.
E ti? Se escribises hoxe unha carta, que contarías? Pénsao moi baixiño, mentres chega o sono.
