Hic! A Pigúiça ergueu as orellas. Hic! O Fofuxo mirou arredor. Hic! Quen facía ese ruído?
Era o Rex. Tiña solouzo. E que solouzo! Cada hic facíalle saltar o corpo enteiro, a cola batía no chan, e unha folla caía da árbore.
«Hic! Eu estaba... hic... só bebendo auga», explicou o Rex. «Hic! E veu... hic... de repente.»
«Quitámosllo axiña», dixo o Fofuxo. «Teño unha idea!» Puxose de pé nas patas de atrás, sinalou o ceo e fixo unha carántula enorme, coa lingua para un lado e os ollos para o outro.
A Pigúiça riu tanto que case cae. O Rex mirou e comezou a rir tamén. Pero, no medio da risada, saíu un hic! E a risada encheuse de hiquiños: ha-ha-hic-ha-hic.
«Non funcionou», dixo o Fofuxo, e volveu andar a catro patas. «Proba a beber auga coa cabeza abaixo!», suxeriu o Tico, que chegara correndo. O Rex probou. A auga foi parar ao nariz, e fixo atchís. Atchís! Hic!
«Aguanta o aire e conta ata dez!», dixo a Bolota. O Rex aguantou. A cara púxoselle vermella, despois roxa, despois case azul. Chegou ao oito e soltou todo de golpe. Hiiic!
A Trici veu andando e probou tamén: saltou nun pé só. Despois no outro. Despois fixo unha danciña. Todos acabaron bailando arredor do Rex, que solouzaba no medio, hic, hic, hic, ao ritmo da música que ninguén tocaba.
Ao final, todos se cansaron e sentaron no chan, coa lingua fóra. O Rex aínda solouzaba, pero máis fraquiño. Hic. Hic.
A Pigúiça lembrou algo. «Cando estou moi axitada, o Fofuxo dime que respire amodiño. A ver se funciona co solouzo tamén.»
«Probemos xuntos», dixo o Fofuxo. «Colle aire polo nariz, moi amodo, coma se cheirases unha flor. Agora solta pola boca, coma se apagases unha vela pequeniña.»
O Rex colleu aire. Soltou. Colleu. Soltou. A cada respiración, o seu corpo ía quedando máis brando e máis calmo. Os outros respiraban con el, flor, vela, flor, vela.
Hic... fixo, moi baixiño. Respirou outra vez. Flor. Vela. E quedou esperando. Nada. Esperou un pouco máis. Nada. O solouzo marchara sen facer ruído.
«Marchou!», cuchicou a Trici. «Foi durmir», dixo a Pigúiça, bocexando. Con tanta respiración calma, o sono chegara para todos.
Un a un, deitáronse na herba, coa barriga chea de aire bo. A última cousa que o Rex oíu antes de durmir foi a respiración dos amigos, flor, vela, flor, vela, ata que todo quedou en silencio.
