O lago de Dogavios era liso coma un espello. Tiña árbores dentro, tiña nubes dentro, e ata estrelas, cando era de noite. A todos lles encantaba o lago. A todos, menos á Pigúiça.
«Ven, Pigúiça!», berrou a Bolota, que xa estaba na auga, coas orellas longas flotando coma dous barquiños. «Está riquísima!» «Estou ben aquí», respondeu a Pigúiça. Ben aquí era a tres pasos da beira.
Era valente para pedras altas, pozas enormes e escaravellos estraños. Pero aquel lago era tan grande! E no medio a auga era escura, e non vía o que había debaixo. Só de pensalo, a barriga facíalle un nó.
O Fofuxo chegou e sentou na beira, sen dicir nada de nadar. «Vou quedar un pouquiño aquí», dixo. «O sol está ben.» A Pigúiça sentou ao seu carón. Os dous miraron a auga, e alí estaban eles tamén, un ao carón do outro: unha husky de ollos azuis e un golden todo dourado.
«Queres só mollar unha patiña?», preguntou o Fofuxo. «Unha soa?» «Unha soa. Se non che gusta, tíraa.»
A Pigúiça estirou a pata dianteira e tocou a auga. Saíron ondiñas do lugar, abrindo círculos, e o seu reflexo tremeu coma se estivese a rir. Estaba fresquiña. Non era mala. Era ata un chisco interesante. «Está fresquiña», dixo, sorprendida.
Despois, dúas patas. Despois, as catro, alí na beira, onde a auga apenas cubría os dedos. A Bolota quedou preto, flotando amodo, sen présa e sen empurrar a ninguén.
«A auga sostén o corpo», dixo a Bolota. «Se o deixas lixeiro, ela érguete. Queres velo?» E deitou de costas, de barriga para arriba, mirando o ceo como quen mira o teito dun cuarto moi bonito.
«Eu quedo aquí, onde se toca o fondo», dixo o Fofuxo. «Vouche suxeitar por debaixo, só un pouquiño.» A Pigúiça respirou fondo. Unha vez. Dúas veces. E soltou o chan.
A auga sostívoa, branda, coma unha camiña que se balancea. Moveu as patiñas, e o Fofuxo foi soltando amodo. «Estou flotando!», berrou. «Fofuxo, mira! Estou flotando!»
Non foi moi lonxe. Só ata onde a Pigúiça quixo, tres impulsos de pata, ata a sombra da árbore. Pero foi suficiente para volver á beira co fociño pingando e un sorriso que ía dunha orella á outra.
Ao final da tarde, os tres quedaron deitados na herba, secando ao sol, mentres o lago se volvía rosa co ceo. O lago xa non parecía demasiado grande. Parecía un amigo tranquilo, que agardara ata que ela estivese lista.
Á noite, deitada na camiña, a Pigúiça aínda sentía o balanceo da auga, amodiño, cara arriba e cara abaixo, coma un berce. Pechou os ollos e imaxinou o lago liso, cunha estrela dentro, e ela flotando alí, lixeira, lixeira, lixeira.
E durmiu así, balanceándose, sen ningún medo.
