Na senda do bosque, entre troncos grosos e musgo brando, a Pigúiça viu unha cousa redonda e brillante no chan. Era un ovo. Un ovo grande, cor de pexego, con estrelas pintadas por fóra.
Agachouse, curiosa, e apoiou o fociño na casca. Estaba fría. E, dentro, moi baixiño, algo fixo toc. Toc, toc.
«Fofuxo!», chamou. «Aquí hai alguén!» O Fofuxo chegou e escoitou coa orella no ovo. «Si que hai», dixo. «E ten frío. Hai que quentalo.»
Os dous levaron o ovo, moi amodo, ata a casa de Dona Pescozuda. Ela mirou, pensou e contou: «Debe de ser dun dinosauro viaxeiro. Deixou o ovo no niño da senda e aínda non volveu. Este bebé está case listo para chegar.»
A Pigúiça fixo o niño cunha manta, unha almofada e un monte de follas brandas. Puxo o ovo no medio e deitou arredor, ben xuntiño, coma un can que abraza unha pelota.
Pero non é moi boa quedando quieta. Cinco minutos despois xa se movía. Dez minutos despois, case chuta o ovo sen querer. «Coidado!», dixo o Fofuxo. «Quen coida de alguén pequeno ten que ser lento e suave.»
«Lento e suave», repetiu a Pigúiça. Respirou fondo, relaxou as patas e quedou quietiña. Pasou unha nube. Pasou outra. Estaba aprendendo a esperar sen présa.
O Fofuxo fixo quendas con ela. Cada hora, un dos dous quedaba co ovo, e o outro durmía un pouquiño. Chegou a noite, e a pedra cantora do xardín comezou a cantarlle ao ovo, moi baixiño, hmmm, hmmm.
Foi entón cando o toc se fixo máis forte. Toc, toc, TOC. E apareceu unha gretiña na casca, moi pequeniña, cun bico minúsculo fóra.
«Está chegando!», cuchicou a Pigúiça, cos ollos abertos coma pratos. O Fofuxo achegouse moito. Os dous contiveron o folgo.
Crec. A casca abriuse coma unha flor, e de dentro saíu un dinosauro bebé cor de pexego, tan pequeno que cabía na pata dela. Tiña ollos grandes e húmidos e unha cola que se movía sen control.
«Piu», dixo o bebé, moi baixiño. A Pigúiça sentiu que o corazón se lle derretía. «Ola, Pitico», dixo. Foi o primeiro nome que lle veu á cabeza, e quedoulle ben.
O Pitico tremía. A Pigúiça achegouno con coidado á súa barriga, onde estaba quentiño, e o Fofuxo cubriu os dous coa manta. O Pitico deu un bocexo minúsculo, máis bico ca boca.
«Mañá Dona Pescozuda axudará a atopar a súa familia», cuchicou o Fofuxo. «Pero hoxe está connosco.»
A Pigúiça mirou aquel ser pequeniño que respiraba ao ritmo da súa respiración. Por primeira vez, entendeu que coidar de alguén é, ás veces, quedar moi quietiña. E así, quietiña, durmiu.
