Aquela mañá, a Pigúiça espertou cunha idea demasiado grande para caber na cabeza. «Hoxe vou axudar en todo!», anunciou. «En todo de verdade!»
O Fofuxo, que acababa de abrir un ollo, abriu o outro. «En todo?» «En todo!» E alá foi ela, co rabiño enroscado abaneándose, buscar que facer.
Primeiro, as flores do xardín. Pero a Pigúiça colleu a regadeira con tanta présa que a auga saíu toda de vez. Splash! A margarida levou un baño de arriba abaixo. «Brrr», dixo, sacudindo as pétalas. «Grazas, pero un pouquiño de cada vez, vale?»
Despois, as follas secas do patio. A Pigúiça colleu a vasoira e varreu, varreu, varreu. Xuntou un montón enorme. Entón veu un ventiño e, fuuu, as follas voaron de volta por todas partes. Un gato no muro e dous esquíos na póla miraban todo, e un coello tapou a boca para non rir.
A Pigúiça quedou parada, co fociño caído, cunha folla colgada da orella. Pero aínda quedaba a mesa do xantar. Levou os pratos, un, dous, tres... e o cuarto escorregoulle da pata. Non se rompeu, porque era de madeira, pero foi rodando pola cociña enteira, tchac-tchac-tchac, ata bater no pé do armario.
Entón sentou no chanzo da porta. «Axudar é difícil», rosmou. «Eu só fago desorde.»
O Fofuxo sentou ao seu lado, grandón e quentiño. «Sabes cal foi a mellor axuda do día?» «Cal?» «Mira alá.» No xardín, a margarida soltaba risiñas, toda mollada e feliz.
«E hai un segredo máis», dixo o Fofuxo. «Axudar non é facelo todo ti soa. É facer a túa partiña, xunto cos demais. Cada un colle o que pode.»
A Pigúiça quedou pensando. Despois levantouse e foi buscar a vasoira outra vez. Esta vez, o Fofuxo sostivo o cesto, e ela foi varrendo as follas amodo, cara dentro. Unha folla, despois un montiño, despois outro. E as follas, esta vez, quedaron quietas.
Para o xantar, ela levou un prato de cada vez, e o Fofuxo levou os demais. A mesa quedou lista nun intre, cunha flor no medio. Era a margarida, que pedira vir mirar de preto.
Cando o sol comezou a baixar, a casa estaba limpiña e cheirosa. Non perfecta. Aínda había unha folla teimuda no tapete e unha poza preto do xardín. Pero estaba como queda unha casa cando todos axudaron.
Á noite, a Pigúiça sentiu as patas pesadas, a barriga chea de sopa e un cansazo bo, de quen fixo algo útil. «Fun a axudante do día», murmurou. «Si que o fuches», dixo o Fofuxo.
Sorriu, meteu o fociño debaixo do rabo e pechou os ollos. Os pratos durmían no armario. A vasoira durmía no recanto. E a Pigúiça durmiu tamén, xuntiña de todos eles.
