Tum! A Pigúiça caeu outra vez.
O patinete verde tiña rodiñas de pedra lisa, desas que cantan cando xiran: «ririri». Era precioso. E era difícil. Cada vez que ela daba un impulso cunha pata e subía coas outras, o patinete escapaba cara a un lado, e ela ía cara ao outro.
Todos parecían saber andar. A Bolota pasaba amodo, moi equilibrada. O Tico pasaba axiña, coas orellas ao vento. A Nina ata andaba só cunha pata, só para amosalo.
A Pigúiça sentou na herba, coa patiña ardendo, só un rabuñiño. «Non serve de nada», dixo, de morro. «Sou mala niso. Vou desistir.»
O Fofuxo mirou o patinete, mirou para ela e dixo: «Queres ver unha cousa?» Colleu o patinete, que era demasiado pequeno para el, e puxo unha pata enriba. A Pigúiça riu. «Non vas poder!»
«Veremos», dixo. Deu un impulso e esvarou un pouquiño. Despois escorregou cara atrás, «uááá!», e foi parar de costas, apoiado nun tronco, coas catro patas cara arriba e cara de susto. Sementiñas voaron por todas partes.
A Pigúiça riu coa pata na boca, e riu aínda máis cando o Fofuxo riu tamén, de barriga para arriba. «Eu caio todos os días», dixo. «Todos os días?» «Todos os días. Caer é parte de aprender. O truco é levantarse unha vez máis do que se cae.»
A Pigúiça levantou, sacudiu a terra do pelo e pensou no que ensinara cada caída. Na primeira, inclinárase demasiado cara á esquerda. Na segunda, dobrara as patas con medo. Na terceira, mirara só para os seus pés.
«Teño que mirar cara adiante», dixo. «Cara onde quero ir.»
Escolleu unha pedra lonxe, deu un impulso, subiu ao patinete e respirou. O patinete tremeu. Non mirou para os pés. Mirou para a pedra. Ririri, cantaron as rodiñas. Ririri, ririri.
Foi esvarando, cinco pasos enteiriños, e no sexto o patinete bambeou. Pero puxo a pata no chan a tempo e non caeu! Parou, de ollos abertos coma pratos, co corazón latexando forte e feliz.
«Cinco pasos!», berrou. «Fixen cinco pasos!» «Mañá, seis», dixo o Fofuxo, aínda deitado de costas, con sementiñas na cabeza. «E despois dez. E despois xa nin contas.»
Á noite, o patinete quedou apoiado na parede, e as rodiñas aínda cantaban baixiño, só un ririri adormecido. A Pigúiça enroscouse na camiña e soñou que esvaraba amodo, mirando cara adiante, sen présa.
No soño non caeu nin unha vez. E, se caese, ía ben, levantaríase outra vez.
