Aquela mañá apareceu unha cadeliña nova no prado.
Era unha collie de pelo longo e suave, que estaba sentadiña preto da árbore grande. Chamábase Lúa. Tiña uns ollos bonitos, clariños, pero non vían.
A pandilla xuntárase para xogar a pillar: a Pigúiça, o Fofuxo, un pug todo engurrado e un cachorro de orellas picudas. O Tico, o salchicha, mirou para a Lúa e murmurou: «Ela non vai poder xogar. Non nos ve.»
A Pigúiça quedou pensando. Despois foi onda a Lúa e preguntoulle: «Ola. A que che gusta xogar?»
A Lúa ergueu o fociño e sorriu. «Ola, Pigúiça.»
A Pigúiça abriu moito os ollos. «Como sabes que son eu?»
«Polo teu cheiro, que é de herba e de neve. E polos teus pasos. Ti andas a saltiños, tip, tip, tip. O Fofuxo anda pesado e amodo, pum, pum. E o pug respira facendo ronc, ronc.»
O pug púxose colorado de vergoña, pero botou a rir.
«A min gústame xogar ás agachadas», dixo a Lúa.
Así que xogaron. O pug agochouse detrás dun arbusto. A Lúa cheirou, cheirou, e atopouno. O cachorro de orellas picudas subiu a unha pedra. A Lúa escoitou a pedra cantando baixiño debaixo del e atopouno. A Pigúiça agochouse detrás da árbore, aguantando a risa. Pero a Lúa oíu a flor do lado dicíndolle «ola», e atopouna tamén.
«É a mellor de todos!», dixo o Tico, coa boca aberta.
Entón a Pigúiça tivo unha idea. «Agora xogamos todos cos ollos pechados, coma a Lúa!»
Foi a rolda máis divertida da tarde. O Fofuxo tropezou cunha árbore, moi suave. O Tico atopou o seu propio rabo e pensou que era o pug. E a Lúa ría tanto que tivo que deitarse na herba. Todos descubriron que, cos ollos pechados, se oían moitísimas cousas nas que ninguén reparara antes.
Cando rematou a tarde, a Lúa despediuse de cada un polo seu nome, sen trabucarse nin unha vez.
Aquela noite, na camiña, a Pigúiça pechou os ollos e quedou escoitando, coma a Lúa. O vento na xanela. O grilo alá fóra. A súa propia respiración, amodo. Pecha ti tamén os olliños e escoita. Que oes agora?
