Tic, tac, tic, tac. O reloxo do salón parecía andar con patas de caracol aquela noite. Era Noiteboa en Dogavios, e a Pigúiça non conseguía durmir.
Xa se virara cara á dereita. Xa se virara cara á esquerda. Contara ata cen, dúas veces. Nada. Os ollos azuis seguían abertos coma dúas lúas pequenas.
Todo porque, aquela noite, Papá Noel ía pasar por Dogavios. E a Pigúiça quería moito, moito, moito ver o seu trineo.
Foi de puntiñas ata o cuarto do Fofuxo. «Fofuxo, estás esperto?» El abriu un ollo dourado. «Agora si», dixo, bocexando. «Que pasa, Pigúiça?»
«O Nadal tarda demasiado», queixouse ela. «Quero que sexa mañá xa.» O Fofuxo riu baixiño. «O mañá só chega cando a xente durme. Funciona así.»
«Entón vou quedar esperta ata que chegue», dixo a Pigúiça. «E vou ver a Papá Noel!» O Fofuxo pensou un pouquiño. Despois ergueuse, colleu a manta de cadros e dixo: «Trato feito. Pero imos esperar como se debe.»
Os dous foron ata a xanela do salón. O Fofuxo estendeu a manta no chan, ben fofa, e a Pigúiça deitou ao seu carón. Fóra, o ceo rosa escurecera ata un rosa moi fondo, cheo de estrelas.
«Esperar tamén é unha tarefa», explicou o Fofuxo. «Primeiro, contamos as estrelas que pestanexan.» Contaron. A Pigúiça chegou a doce e perdeu a conta, de tanto pestanexar ela tamén.
«Segundo, escoitamos.» Escoitaron. As pedras do xardín cantaban un hmmm moi baixiño. Unha nube sorrinte pasou amodo e deulles as boas noites.
«Terceiro», dixo o Fofuxo, «deixamos que a espera se volva pesada e boa, coma unha manta.» A Pigúiça non entendeu ben. Pero apoiou a cabeza na súa barriga quentiña, só para probar.
A barriga do Fofuxo subía e baixaba, amodo. Subía. Baixaba. Era coma esperar enriba dunha onda pequena.
«Fofuxo», cuchicou a Pigúiça, «e se Papá Noel chega e eu teño os ollos pechados?» «Entón sabe que esperaches moito», respondeu o Fofuxo. «E deixará o regalo cun cariño de máis.»
A Pigúiça sorriu. Cada vez custaba máis manter as pálpebras abertas. Mirou unha estrela. Despois outra. Despois só unha lucecita toda borrosa.
Lonxe, moi lonxe, algo tilintou. Din-don, din-don, cascabeis. Ou sería a pedra cantando? A Pigúiça xa non o sabía.
Sorriu con ollos pechados, enroscada na manta, e agardou o Nadal da maneira máis gostosa que existe: durmindo.
