«Só unha burbulla máis!», pediu a Pigúiça, pola quinta vez. Ou quizais pola sexta. Xa perdera a conta, e o Fofuxo tamén.
Os dous levaban dende a tarde no prado das flores, facendo burbullas de xabón. Había burbullas pequenas, burbullas medianas e unha burbulla tan grande que a Nina, a caniche, xurou que vira unha nube mirándose nela coma nun espello.
Pero agora o sol xa baixaba detrás do outeiro, e as casiñas da vila ían acendendo as xanelas unha por unha. Era hora de volver para a casa.
«Eu non teño sono», dixo a Pigúiça, e bocexou tanto que case engule unha burbulla. O Fofuxo fixo coma quen non a vira.
«Está ben», dixo el, sentando na herba. «Pero sabías que as burbullas tamén se van durmir?» «As burbullas non dormen», respondeu ela, desconfiada. «Dormen, si. Mira alí.»
A Pigúiça mirou. As burbullas que aínda flotaban ían baixando amodiño, cada vez máis amodo, ata pousar nas flores. E as flores, moi delicadas, pechaban os pétalos arredor delas, coma quen tapa a alguén cunha manta.
«Ves?», murmurou o Fofuxo. «Xogaron o día enteiro. Agora descansan para mañá estaren redondiñas outra vez.»
A Pigúiça quedou pensando. Ela tamén xogara o día enteiro. As patas pesábanlle, e o rabo xa nin abaneaba ben. «E se mañá o xogo non é tan bo?», preguntou.
O Fofuxo colleu o botiño de xabón e soprou unha última burbulla, moi amodo. «Imos facer unha burbulla de gardar», dixo. «Ti cóntaslle todo o que queres xogar mañá, e ela gárdacho.»
A Pigúiça achegouse moito á burbulla e bisbou: «Mañá quero facer unha burbulla do tamaño dunha casa. E correr coa Nina. E atopar a pedra que canta a canción máis bonita.»
A burbulla brillou, chea de plans, e pousou nunha margarida, que se pechou arredor dela con moito coidado. «Listo», dixo o Fofuxo. «Xa está gardado. Mañá devólvecho.»
Entón a Pigúiça deixou que o Fofuxo a levase no lombo ata a casa. Polo camiño aínda tentou contar cantas xanelas estaban acesas na vila. Unha, dúas, tres... e perdeu a conta outra vez.
Cando chegou á camiña, xa estaba branda coma unha burbulla pousada. O Fofuxo tapouna coa manta, e ela deixou escapar un suspiro ben redondo.
Fóra, no prado, as flores abaneaban amodiño, gardando as burbullas e os plans. E a Pigúiça durmía, soñando co día de mañá, que ía chegar moi cedo.
