Quen choraba máis forte en Dogavios aquela semana? Non era o vento. Non eran as pedras. Era o Floquiño, o irmanciño novo da Pigúiça, que acababa de chegar e era do tamaño dun calcetín enrolado.
Todos querían ver o Floquiño. A Bolota trouxo un paniño suave. A Nina trouxo unha florciña que cantaba cancións de berce. Ata as nubes baixaban un chisco para espiar pola xanela.
A Pigúiça quedaba nun recuncho, cos brazos cruzados. Ben, coas patas cruzadas. «Xa ninguén me mira a min», rosmou. «Só a el. E nin sabe facer nada. Só dorme e chora.»
O Fofuxo escoitouna e non dixo nada naquel momento. Ao día seguinte, convidou a Pigúiça a pasear pola praza da vila, e levaron o Floquiño con eles, ben envoltiño.
A praza estaba chea de cachorros. En canto viron o Fofuxo, correron todos e subíronlle enriba: ao lombo, á cabeza, ás orellas. O Fofuxo sentou e riu, deixando que a cachorrada o escalase.
Foi entón cando o Floquiño espertou e empezou a chorar. Buaaa. A Bolota intentou arrolalo. Nada. A Nina intentou cantarlle. Nada. E o Fofuxo, cheo de cachorros colgados, nin se podía mover.
A Pigúiça suspirou, achegouse ao irmán e fixo a careta que mellor lle saía: a lingua de lado, un ollo pechado e as orellas para atrás.
O Floquiño deixou de chorar. Mirou. Pestanexou. E soltou unha risiña pequerrechiña, a primeira risiña da súa vida.
Toda a praza quedou calada. «Riu contigo», dixo o Fofuxo, alí debaixo dos cachorros. «Es a única que o sabe facer rir así.»
A Pigúiça sentiu algo quentiño no peito. Fixo a careta outra vez. O Floquiño riu outra vez. Fixo unha careta nova, coas dúas orellas cara adiante. E el riu aínda máis.
«Cando medre», dixo a Pigúiça, «vou ensinarlle a correr, a saltar pozas e a facer caretas. Eu son a irmá maior, sabes?» «Seino», dixo o Fofuxo. «Ten moita sorte.»
Pola noite, o Floquiño durmía no seu cestiño, ao lado da camiña da Pigúiça. De cando en vez facía un ruidiño, e ela estiraba a pata e tocábao, moi suave.
«Boas noites, Floquiño», bisbou a Pigúiça. O irmanciño suspirou. A irmá maior suspirou tamén. E os dous durmiron, cada un no seu recanto, respirando amodiño, ao mesmo compás.
