Na mañá da vacina, a Pigúiça espertou coa barriga chea de bolboretas. Desas que non voan, só dan voltas e voltas.
«Hoxe imos ao doutor Bigote», dixo o Fofuxo. «Só para ver se estás crecendo ben.»
«Estou crecendo de marabilla!», dixo a Pigúiça. «Non fai falta mirar. Crédoo.» E agochouse detrás dun fento, que nin a metade do rabo lle tapaba. O Fofuxo non riu. Sentou ao seu carón e agardou un pouquiño.
«Ter medo é normal», dixo. «Eu tamén o tiven.» «Ti?», preguntou a Pigúiça, espiando entre as follas. «Eu. Pensaba que a consulta era un lugar cheo de cousas raras. Pero é só un sitio onde nos coidan.»
A Pigúiça respirou fondo, saíu do fento e foi andando ben pegada ao pelo dourado do amigo.
A consulta do doutor Bigote estaba dentro dunha biblioteca redonda, con andeis en arcos e libros con ás voando polo teito. O doutor era un schnauzer de lentes redondos e un bigote branco que se movía cando falaba.
«Bos días, Pigúiça! Antes de nada, vouche amosar todo.» Amosoulle a lanternita que mira dentro da orella. Amosoulle o estetoscopio, que escoita o corazón. A Pigúiça escoitou o corazón do Fofuxo: tum, tum, tum. Era o son máis calmo do mundo.
«E agora a vacina», dixo o doutor. «É unha picadiña rápida, do tamaño dun atchís. Queres un truco? Mira aquel libro brillante do chan e conta cantos libros están voando.»
A Pigúiça mirou. O libro aberto brillaba coma un anaquiño de lúa. Comezou a contar. «Un, dous, tres...» O Fofuxo colleulle a patiña. «Catro!», dixo a Pigúiça. «Doutor, son catro libros con ás!»
«Moi ben», dixo o doutor Bigote. «E xa rematei.» «Xa?» «Xa.» A Pigúiça quedou coa boca aberta. Sentira só un pouquiño, un atchís suave, e listo. «Só isto?»
«Só isto. Foches moi valente. Valentía non é non ter medo, Pigúiça. É ter medo e ir igual.»
Recibiu un adhesivo de estrela brillante, para pegar na patiña. De volta, amosoulle o adhesivo ás nubes, e as nubes sorriron.
Á noite, na camiña, a Pigúiça pensou no día. As bolboretas da barriga marcharan, unha a unha. Só quedaba un quentiño agradable.
«Mentres durmes», cuchicou o Fofuxo, «a vacina aprende a protexerte.»
A Pigúiça mirou a estrela brillando na patiña. Tum, tum, tum, facía o seu corazón, moi amodo. E, con ese son calmo, durmiu.
