Aquela noite, o sono da Pigúiça aínda non chegara. Os seus pensamentos saltaban dun lado a outro, coma paxaros nunha árbore, e non paraban quietos nin un segundo. A noite de Dogavios era mansa: as nubes bocexaban e as flores xa pecharan as pétalas.
«Ven comigo», dixo o Fofuxo, baixiño. Foron ata unha clareira onde as estrelas pendían das pólas, moi preto, coma lanternas pequeniñas. «Imos contar. Pero amodo. Unha estrela por cada respiración.»
Os dous deitaron na herba branda, de barriga para arriba. Ti tamén podes deitarte así, moi quietiño, e vir con eles.
Dez. A primeira estrela é a máis grande, branquiña, ben enriba. Colle aire, amodo, polo fociño. Solta, moi amodiño. Mira como brilla, sen facer forza. As patas dianteiras quedan brandas, brandas, coma algodón.
Nove. Colle aire. Solta. As patas traseiras tamén quedan brandas, pesadiñas, afundíndose na herba.
Oito. Colle aire. Solta. A barriga sobe e baixa, sobe e baixa, coma unha onda pequena nun lago calmo.
Sete. Colle aire. Solta. Os ombreiros baixan, lonxe das orellas, coma se alguén lles tirase unha mochila de enriba.
Seis. Colle aire. Solta. As orellas quedan quietas. Escoitan só o vento, moi de leve.
Cinco. Colle aire. Solta. O fociño relaxa. A boca ábrese un pouquiño, branda, preguiceira.
Catro. Colle aire. Solta. As meixelas quedan suaves. Case un sorriso, sen querer.
Tres. Colle aire. Solta. Os ollos fanse pesados, pesados, coma dúas pedriñas baixando amodo por un río.
Dous. Colle aire. Solta. Os pensamentos, que saltaban, van pasando coma nubes, lonxe, lonxe, e xa non fai falta seguilos.
Un. A última estrela é pequena e quente. Colle aire. Solta. E o sono, que viña de camiño, chegou por fin e deitou ao seu carón, moi quietiño.
A Pigúiça sentiu o corpo enteiro pesado e quentiño, coma unha pedra que pasou o día ao sol. Cada anaquiño dela fora contado, abrazado e posto a descansar. Non había nada máis que facer. Nada que resolver. Nada que lembrar. Só quedar alí, respirando, quietiña, co ceo enteiro por riba, coma unha manta de puntiños de luz.
A Pigúiça xa non contaba máis. O Fofuxo tampouco. As estrelas quedaron brillando amodo, amodo, só para coidar o seu sono.
E agora é a túa quenda de contar. Dez. Colle aire. Solta. Nove...
