«Mañá é a miña quenda», cuchicou a Pigúiça, e a voz saíu tan pequeniña que o Fofuxo tivo que achegar a orella.
Todos os venres, os cachorros de Dogavios sentaban en roda debaixo da Árbore Universal para contar algo que lles gustaba. A Bolota falara da torta de amoras. O Tico falara do seu agocho. A Nina cantara unha canción enteira. Agora era a quenda da Pigúiça.
Ela xa sabía o que ía contar: a pedriña que atopara no regato, que cantaba unha soa nota. Pero, cada vez que imaxinaba a roda enteira mirando, a barriga daba unha pirueta e a voz fuxía.
«Que pasa cando pensas na roda?», preguntou o Fofuxo. «Os meus ollos vólvense dous pratos», dixo. «A boca seca. E a voz vai esconderse.»
O Fofuxo sorriu, cos ollos moi dourados, calmiños. «Entón coidemos a voz. Primeiro, a respiración. Enche a barriga de aire, coma un globo. Agora solta amodo, coma quen sopra unha pluma para que non caia.»
A Pigúiça fíxoo. Unha vez, dúas, tres. A súa pluma voou ben lonxe. «E outra cousa», continuou. «Non precisas mirar a todos. Escolle un amigo só e cóntalle a el. Os demais escoitan de paso.»
Ao día seguinte, a roda formouse debaixo da árbore, e as follas de arriba abaneábanse coma quen dá a benvida. A Pigúiça foi ata o medio, coa pedriña na pata. Cando abriu a boca... nada. Só silencio. A voz escondérase de verdade.
Mirou arredor, case saíndo correndo. Entón viu o Fofuxo, sentado ao final da roda, cos ollos dourados. Pestanexou amodiño. Ela encheu a barriga de aire. Soltou, coma unha pluma.
«Atopei unha pedra», dixo, só para el. A voz saíu finiña, pero saíu. «Canta unha soa nota.» «Máis alto!», pediu o Tico, sen maldade ningunha. Ela respirou outra vez e repetiu, un pouquiño máis forte.
Entón amosou a pedra. Soprou de leve por riba, e a pedra cantou: «láááá». Todos quedaron coa boca aberta. «Podo collela?», pediu a Bolota. A pedra pasou de pata en pata, e cada un facía «lá» con ela, ata que a roda enteira se volveu unha música baixiña.
Cando acabou, unha folla da Árbore Universal caeu xusto diante da Pigúiça, coma un aplauso. Contara todo, do principio ao fin, aínda que a voz lle tremese ao comezo.
«A miña voz tremeu», díxolle ao Fofuxo, de volta. «Tremeu, pero continuou», respondeu el. «A valentía é iso: falar coa voz tremendo.»
Á noite, a Pigúiça deixou a pedriña na xanela. De cando en vez, pasaba o vento e a pedra cantaba o seu «lá», moi de leve. A Pigúiça sorriu, de ollos pechados, e a nota foi quedando lonxe, lonxe, ata volverse sono.
