Faltaban tres noites para o Nadal, e a Pigúiça tiña un problema do tamaño dunha montaña. Aínda non tiña regalo para o Fofuxo.
Quería darlle algo enorme. Brillante. Algo que fixese o Fofuxo berrar de ledicia e dar voltas detrás do seu propio rabo.
Foi á clareira pedirlle ideas á turma. A Bolota ía regalar unha almofada con flocos dourados. O Tico ía regalar unha escova nova, de mango prateado. Os dous falaban axiña, animados, e os regalos parecían cada vez máis bonitos.
A Pigúiça mirou as súas propias patas. Non tiña almofada, nin escova, nin flocos dourados. Só tiña catro patas, vinte dedos pequeniños e moitas ganas.
Entón botou a andar polo xardín, pensando. Parou diante dun canteiro e, como pasa en Dogavios, todas as flores se viraron cara a ela á vez. «Podo coller unha pétala de cada unha?», preguntou. As flores abanearon que si. As bolboretas que paseaban por alí pousaron na súa cabeza, curiosas.
Coas pétalas, a Pigúiça tinxiu un anaco de cinta branca. Esfregou azul, esfregou amarelo, esfregou rosa. A cinta quedou raiada, algo borrosa, cun chisco de herba pegada.
Despois tentou facer un lazo. Saíu torto. Tentou de novo. Saíu aínda máis torto. A terceira vez fixo un nó en forma de óso, que tamén quedou torto, pero ben se vía que era un óso.
Na véspera de Nadal, escondeu o regalo detrás das costas. Daballe vergoña. Xunto á almofada de flocos dourados, o seu lazo parecía, ben, un pouco torto.
«Feliz Nadal, Fofuxo», dixo, e estendeu a cinta. «Fíxeno eu. Quedou feo.» O Fofuxo mirou. Os seus ollos volvéronse azul escuro, como lles pasa cando ten algo importante que dicir.
«Pigúiça, é o máis bonito que me regalaron nunca», dixo. «Sinto cada pétala. Sinto o teu tempo, a túa pata, ese nó de óso. Ningunha feira do mundo vende iso.»
Puxo a cinta no pescozo, e quedou un pouco de lado, xusto á altura do corazón. «Agora levo un regalo teu a calquera parte», dixo.
E sacou de detrás da árbore un paquetiño. Era unha pedra lisa, desas que cantan baixiño, pintada a man. Enriba, con tinta azul, poñía PIGÚIÇA. Só que o acento do Ú quedara deitado.
As risas dos dous mesturáronse. A pedra cantou hmmm, hmmm, coma se tamén estivese contenta.
Aquela noite, a Pigúiça durmiu coa pedra debaixo do queixo. O Fofuxo durmiu co lazo torto no pescozo. E os dous soñaron, cada un, cun regalo que ninguén pode envolver.
