
«Xa é Nadal?», preguntou a Pigúiça no almorzo. «Aínda non», dixo o Fofuxo.
«E agora, xa é?», preguntou ela despois do baño. «Aínda non.» «E agora?», preguntou á hora de xantar, coa boca chea de sopa. O Fofuxo suspirou e sorriu á vez, o que é difícil de facer.
«Faltan vinte e tres días», explicou. A Pigúiça tentou contar ata vinte e tres cos dedos das patas, pero os dedos acabáronse antes. «Iso é unha eternidade!», laiouse, e deitouse no chan coma unha alfombra triste.
O Fofuxo pensou un pouco. Despois chamou: «Ven comigo.» Foron ata o xardín do souto, onde había un libro enorme, case do tamaño dunha porta, sempre aberto. Ás abellas de Dogavios gustáballes pousar nos cantos para tomar o sol.
Cun anaco de carbón, o Fofuxo debuxou nas páxinas moitos círculos, un ao lado do outro. Un círculo por cada día que faltaba. «Isto é un calendario da espera», dixo. «Cada noite debuxamos dentro dun círculo unha cousa boa que pasou ese día. Cando se acaben os círculos, é Nadal.»
Aquela noite, a Pigúiça pensou e pensou. Pola mañá chovera, e unha pinga caera xusto na punta do seu fociño, plic, facéndolle cosquinhas. Así que debuxou unha pinga no primeiro círculo.
Ao día seguinte pasou polo ceo unha nube sorridente con forma de ovella. A Pigúiça riu tanto que se esqueceu de preguntar se xa era Nadal. Á noite debuxou unha nube.
Outro día pisou unha poza de lama e deixou un rastro de pegadas pola cociña enteira. O Fofuxo fixo coma se fose ficar anoxado, pero acabou rindo con ela. Á noite debuxou unha pegada, ben coidada.
Unha tarde, a Pigúiça subiu á pedra do xardín e espiou por riba do libro, cos ollos moi abertos. «Fofuxo! Mira cantos círculos teñen debuxo!» O Fofuxo sorriu, deitado na herba, cunha abelliña a pasearlle polo nariz.
«E este, baleiro?», preguntou ela. «Ese é o de mañá», dixo el. «Ninguén sabe aínda o que vai vivir nel.»
A Pigúiça quedou mirando o círculo baleiro. Era curioso: antes, os días de espera parecían longos e aburridos. Agora cada un tiña algo dentro. «A espera ficou máis curta?», preguntou. «Non», dixo o Fofuxo. «Ficou máis chea.»
Aquela noite debuxou unha abelliña durmindo, porque vira unha sesteando dentro dunha flor. Despois foi para a cama, coas patas sucias de carbón e a cabeza chea de preguntas boas.
Que será o que vaia vivir no círculo de mañá? Unha flor? Un amigo novo? Un froco de neve? A Pigúiça bocexou. Para descubrilo, primeiro tiña que durmir.
Entón pechou os ollos azuis, amodiño. E o mañá, caladiño, comezou a chegar.
