Bzzzz. Unha abelliña pasou zoando pola xanela xusto cando o Fofuxo preguntou: «Pigúiça, viches o meu óso favorito? Aquel longo, coa puntiña torta?»
A Pigúiça sabía moi ben onde estaba. Ou case. Collérao para xogar, enterrárao nalgún recanto do xardín e esquecera por completo o sitio. Pero tiña vergoña de dicilo.
Así que mirou para a abelliña e dixo, moi rápido: «Foi unha abella! Levouno unha abella!»
O Fofuxo ergueu unha cella. Unha abella? Levando un óso do tamaño dun pau grande? Pero non dixo nada. Só comentou: «Vaia. Imos buscalo á clareira, entón.»
Os dous foron camiñando polo bosque. A Pigúiça ía caladiña. A mentiriña ía dentro dela, pesando coma unha pedra no peto. Se os cachorros tivesen peto, claro.
Na clareira pasou algo inesperado. Unha abella pasou voando cun osiño! Pequerrechiño, do tamaño dun gran de arroz, pero era un osiño. O Fofuxo e a Pigúiça quedaron coa boca aberta.
«Mirade, a ladroa!», dixo un cachorro que andaba por alí. «Collede a abella!», berrou outro. E a abella, pobriña, voaba asustada dun lado para outro.
A Pigúiça sentiu un nó na barriga. Aquela abella non fixera nada. Só levaba o seu osiño para a casa. E agora todos pensaban que era unha ladroa de ósos, por culpa dunha mentiriña.
«Parade!», dixo a Pigúiça. Todos pararon. Respirou fondo e mirou para o Fofuxo. «Non foi a abella. Fun eu. Collín o teu óso, enterreino no xardín e esquecín onde. Perdoa, Fofuxo.»
O Fofuxo baixou a cabeza ata quedar á altura dela. «Grazas por contarmo», dixo. «Sabes que é máis doado de atopar ca un óso perdido? Un óso perdido cando o buscamos xuntos.»
A abella deu unha voltiña por riba da Pigúiça, zzz, coma quen di grazas, e marchou co seu osiño.
Os dous volveron á casa e escavaron o xardín enteiro. As flores axudaron: «Frío!», dicía unha. «Morno!», dicía outra. «Quentísimo!», berrou a margarida do recuncho. E alí estaba o óso, coa puntiña torta, cheo de terra.
Aquela noite, a Pigúiça sentíase lixeira, lixeiriña. A pedra invisible marchara. Enroscouse na camiña, co fociño aínda cheirando a terra de xardín.
Fóra, a abelliña tamén durmía na colmea, co seu osiño ao lado. E a Pigúiça pechou os ollos amodo, moi tranquila, e durmiu ata a mañá.
