Aquel fora un día ben normal.
Polo menos iso pensaba a Pigúiça. Sentada no alto do outeiro, mirando como escurecía o ceo, suspirou moi forte. «Hoxe non pasou nada especial. Nadiña.»
O Fofuxo sentou ao seu lado. «Xogamos ao xogo das grazas?»
«E como é ese xogo?»
«É doado. Lembramos unha cousa boa do día e dicimos grazas. Cada cousa vale un dediño da pata.»
A Pigúiça engurrou o fociño. «Pero non houbo cousas boas.» E o Fofuxo preguntou, con calma: «Nin unha? E o almorzo?»
A Pigúiça pensou. Houbo papas quentiñas, cunha culleradiña de mel por riba. «Está ben. Grazas polas papas.» Baixou un dediño da pata e quedou mirándoo, algo sorprendida.
E foi lembrando outras cousas, unha tirando da outra, coma o fío dun novelo. «Hum. Grazas polo sol que me quentou o lombo pola mañá.» Outro dediño. «Grazas pola Nina, que me deixou a súa pelota.» Outro máis. «Grazas pola flor que me deu os bos días. E pola poza de lama que saltei. E polo Tico, que contou o chiste do óso que foi ao médico.»
Riu lembrando o chiste. Despois mirou para a pata. Xa tiña todos os dediños baixados.
«Fofuxo, acabáronse os dedos! E aínda me quedan moitísimas grazas!»
«Podes usar os meus», dixo el, estendendo a súa pata grande. E ela seguiu.
Grazas pola bolboreta que me pousou no rabo e me fixo cóxegas. Grazas pola auga fresquiña do regato. Grazas pola sesta da tarde. Grazas polo cheiro a pan que viña da vila. Grazas polo Fofuxo. Cando se acabaron os dedos dos dous, a Pigúiça quedou caladiña, sorprendida. Ao final, o día normal estaba cheíño de cousas boas.
O ceo xa estaba escuriño, e ían aparecendo as primeiras estrelas. Nese momento, unha estrela fugaz cruzou o ceo moi amodo. E, polo camiño, debuxou un corazón de luz, xusto enriba do outeiro.
«Mira, Fofuxo!», murmurou a Pigúiça. «Parece que o ceo tamén está dicindo grazas.»
Na camiña, aínda deu as grazas por tres cousas máis: a almofada suave, a manta quentiña e o sono que xa estaba chegando. E ti? Que che gustou hoxe? Cóntao baixiño, moi baixiño, antes de durmir.
