En Dogavios, as nubes case sempre sorrín. Pero aquela tarde apareceu no horizonte unha nube gris, de cara pechada, e comezou a facer: GRUUUM.
Foi un son grande, que fixo tremer un pouquiño o chan. As pedras deixaron de cantar. As flores pecharon.
A Pigúiça, que xogaba preto do regato, ergueu as orellas. «Que ruidazo!», dixo. E entón decatouse de que faltaba alguén na brincadeira. «Onde está o Rex?»
Buscaron e buscaron. O Fofuxo cheirou e sinalou un monte de follas xigantes. Dentro, algo verde tremía, e unha cola longa asomaba abanéandose.
A Pigúiça apartou unha folla. Alí estaba o Rex, feito unha bóla, cos braciños curtos tapándose as orellas. «Rex?», chamou baixiño. «Estás ben?»
«Eu non teño medo», dixo o Rex, coa voz tremelicante. «É só que... teño un chisquiño de medo. Vale, teño moitísimo medo.» GRUUUM! Deu un saltiño.
A Pigúiça sentou ao seu carón. Non lle dixo que aquilo non era nada. Só dixo: «Eu tamén me asustei a primeira vez.» O Fofuxo sentou do outro lado, formando unha parede quentiña de pelo.
«Sabes que penso?», dixo a Pigúiça. «Penso que esa nube non está brava. Ten sono. E cando alguén ten moito sono, ronca.» O Rex espiou entre os dedos. «Ronca?» «Escoita outra vez.»
GRUUUM, fixo a nube. O Fofuxo fixo «Hunf» e roncou baixiño, só de broma. O Rex riu. A nube roncou outra vez, e o Fofuxo respondeulle con outro ronquido. Os dous roncaron xuntos, e o Rex soltou unha risiña, despois outra.
Entón comezou a chuvia, suave: plic, plic, ploc. O Rex sacou a cabeza das follas. A nube gris ía marchando amodo, arrastrando a chuvia coma unha manta, e ao final bocexou un gruum pequeniño, lonxe.
«Vai durmir», dixo o Rex. «Si», dixo a Pigúiça. «E ti?» O Rex pensou. «Creo que eu tamén.»
Os tres volveron á cova do Rex, e a Pigúiça cubriu a entrada cun tellado de follas. A cada ronquido que chegaba de lonxe, ela dicía: «Boas noites, nube.» E o Rex respondía, baixiño: «Boas noites.»
Os ronquidos foron facéndose tan distantes que case non se oían. O Rex xa tiña os ollos pechados, cos braciños curtos abrazando un monte de follas, coma se abrazase a propia nube. O Fofuxo durmiu pouco despois. A Pigúiça foi a última, escoitando caer a chuvia, plic, plic, plic, ata que a chuvia se fixo sono.
