No medio da noite, a Pigúiça espertou de súpeto.
Era noite de acampada no prado. A pandilla enteira durmía na herba, baixo as estrelas. A Bolota roncaba baixiño, coas orellonas de manta. O Tico estaba enroscadiño coma un bolo de pan. A Nina durmía cunha pata enriba do fociño, soñando e movendo o rabo.
Pero o corazón da Pigúiça batía rápido, pum pum pum. Mirou arredor, moi amodo, para estar segura de que estaba de verdade alí, no prado, e xa non dentro do soño.
Foi camiñando nas puntiñas das patas ata o Fofuxo e arrimou o fociño á súa orella. «Fofuxo... estás esperto?»
«Agora si», dixo el, abrindo un ollo. Os seus ollos estaban dourados, tranquilos coma sempre. «Que pasou?»
«Tiven un soño feo. Estaba perdida nun bosque escuro. As flores non me respondían cando me achegaba. E eu non atopaba o camiño para a casa.»
O Fofuxo non riu nin dixo que era unha parvada. Ergueuse amodo e deulle unha aperta ben grande, desas que te tapan enteira. A Pigúiça quedou alí dentro, quentiña, ata que o pum pum pum foi máis amodo.
«Sabes que fago eu cando teño un soño feo?», preguntou o Fofuxo. «Cámbiolle o final.»
«Pódese cambiar?»
«Pódese. Pecha os ollos e volve ao bosque do soño. Pero agora escoita: unha flor pequerrechiña esperta e di ola. Despois outra. E outra máis. E vanse acendendo, unha detrás doutra, coma un camiño de luciñas.»
A Pigúiça pechou os ollos. Podía velo. As flores acendíanse, unha tras outra, e facían un camiño brillante no chan do bosque.
«E ao final do camiño», seguiu o Fofuxo, «quen está agardando?»
A Pigúiça sorriu. «Ti. E a Bolota, e o Tico, e a Nina. E todos estamos de acampada baixo as estrelas.»
«Igualiño ca agora», dixo o Fofuxo.
A Pigúiça abriu os ollos e mirou para arriba. O ceo estaba cheo de estrelas, e todas parecían pestanexar só para ela. Aniñouse entre as patas grandes do Fofuxo, apoiou a cabeza no seu peito e quedou escoitando o seu corazón, pum... pum... pum..., moi amodo. E esta vez, cando durmiu, o soño xa comezou co final bonito.
