A Árbore Universal é tan alta que as nubes sorrintes pasan por debaixo das pólas de arriba. E, no Nadal, todos en Dogavios queren enfeitala.
A turma chegou cediño, cada un cunha caixa. A Bolota trouxo bólas vermellas. O Tico trouxo cintas. A Pigúiça trouxo unha garlanda de flores que ela mesma cosera.
Os dinosauros apareceron pouco despois. A Trici, a tricerátops bebé, chegou ao trote con bólas penduradas nos tres cornos pequeniños. O Rex viña detrás, cos braciños curtos levando unha caixa que case caeu, tum.
«Eu penduro nas pólas de abaixo», dixo a Trici, e foi colgando unha bóla en cada ramiña. O Fofuxo, grande e amable, levantou a Pigúiça no lombo para que enfeitase á altura dos ollos.
Cando remataron, a árbore estaba preciosa ata a metade. Faltaba a punta, alá arriba, onde ía a estrela. Era tan alta que ninguén chegaba.
O Rex tentou. Estirou o braciño todo o que puido. Nada. Tentou saltar. Tum! As follas abanearon, pero nada. «Quería axudar», dixo, coa cabeza baixa. «Pero teño os brazos demasiado curtos.»
Foi entón cando oíron un son, tum, tum, tum, moi amodo, coma pasos dunha montaña. Era Dona Pescozuda, a diplodoco enorme, que viña cun pescozo tan longo que a cabeza chegaba antes ca o resto do corpo.
«Souben que hai unha estrela agardando por un pescozo», dixo, coa súa voz calma de sempre. E colleu a estrela dourada con moito coidado, entre os dentes.
Estirou o pescozo, estirou, estirou, pasando entre as nubes sorrintes, que lle abriron paso. Cando chegou arriba, encaixou a estrela na punta da árbore, colgada dunha cinta longa. Plin! A estrela acendeuse.
Pero a cinta bambeábase co vento. «Necesitamos alguén aquí abaixo para atar a punta da cinta ao tronco, ben firme», dixo Dona Pescozuda. «Alguén con braciños pequenos e fortes.»
O Rex ergueu a cabeza. Correu, abrazou o tronco e fixo un nó apertadiño, como só pode facelo un bracito curto. A cinta quedou quieta, a estrela quedou firme.
Todos miraron cara arriba. Cada bóla reflectía a luz da estrela, e a Árbore Universal brillaba coma se estivese chea de solciños durmidos.
«Foi o Rex quen deixou a estrela segura», dixo Dona Pescozuda. O Rex inchou o peito e as súas meixelas verdes puxéronse un pouco coloradas.
Deitaron todos debaixo da árbore. Dona Pescozuda enroscouse arredor deles, coma unha almofada longa e quentiña, e comezou a contar unha historia moi baixiño. A Trici oíu a primeira frase. O Rex, a segunda. A Pigúiça non chegou a oír a terceira.
A estrela, alá en riba, pestanexou amodo, unha vez, coma quen di boas noites. E o bosque enteiro durmiu.
