Aquela mañá, o ceo rosa de Dogavios estaba distinto. Parecía unha manta moi chea, a piques de soltar plumas.
A Pigúiça asomou o fociño pola porta. Algo xeado e levísimo pousou xusto na punta. Atchís! Foi un espirro enorme.
«Fofuxo! O ceo está a esfarelarse!», berrou. Do alto viñan anaquiños brancos, dando voltas amodo, moi amodo, coma se bailasen.
O Fofuxo saíu, mirou cara arriba e sorriu. «Iso é neve, Pigúiça. As nubes están soltando anaquiños de xeo moi fofos. Aquí nunca nevara antes.» «Pódese comer?», preguntou ela. «Proba.»
Abriu a boca e deixou que un froco lle caese na lingua. Ñam. Desapareceu. Era frío e non sabía a nada, pero facía cóxegas por dentro.
Pouco despois, apareceu toda a turma. A Bolota afundiu ata as orellas nun monte de neve e só lle quedou fóra o fociño. O Tico, comprido como é, deixou unha pegada que parecía unha serpiña debuxada.
A Pigúiça rolou, saltou e fixo un anxiño de neve, abrindo e pechando as patas. Despois o Fofuxo xuntou unha bóla grande e outra pequena, e os dous montaron un cachorro de neve, con dúas pedriñas no lugar dos ollos.
«Precisa un nome», dixo a Pigúiça. «Floquiño!», berrou o Tico. Así que quedou sendo Floquiño. As pedriñas dos ollos cantaron hmm, hmm, e pareceu que o Floquiño tamén cantaba.
Ata as flores de Dogavios estaban distintas. En vez de responder cando alguén se achegaba, encolléronse, con camisón de neve, e espiaron pola manta branca coma quen di: «Xa imos durmir.»
Cando o sol laranxa tocou as ladeiras, a neve volveuse azulada e todos sentiron o nariz xeado. Volveron á casa tremendo e rindo.
A Pigúiça tomou un caldiño morno ao carón do Fofuxo, coas patas debaixo dunha manta. A casa cheiraba a leña e a ceboliño.
Fóra, a neve seguía caendo sen facer un ruído. «Por que está todo tan calado?», preguntou a Pigúiça. «A neve garda os ruídos», dixo o Fofuxo. «Colle todos e métees debaixo da manta branca para que durmamos.»
Pola xanela, a Pigúiça viu o Floquiño no xardín, con neve nos ombreiros. Parecía durmir de pé. Os froquiños pousaban e pousaban, un a un, e cada un facía unha cobertiña máis.
Os ollos azuis foron pechándose. Un froco. Outro froco. A Pigúiça bocexou e apoiou a cabeza no Fofuxo. O mundo enteiro estaba branco, brando e calado. E ela durmiu.
