A turma xogaba ao escondite na clareira, e o Rex tiña moitas ganas de entrar no xogo. «Conto ata dez!», dixo a Pigúiça, cos ollos tapados. «Un, dous, tres...»
A Trici correu detrás dun arbusto. O Tico meteuse nun tronco oco, pero, comprido como é, a punta do rabo quedou fóra. A Bolota deitou detrás dunha pedra e quedou moi quietiña.
O Rex buscou un lugar. Detrás dunha árbore delgada? Víaselle a cabeza. Detrás dun arbusto? O arbusto parecía un sombreiro enriba del. Detrás da pedra? A pedra apenas lle chegaba ao xeonllo.
«...nove, dez! Alá vou!» A Pigúiça abriu os ollos e atopou o rabo do Tico en dous segundos. Despois a Bolota, que roncaba. Despois a Trici. E o Rex aínda estaba no medio da clareira, de cócoras, coas mans sobre os ollos. «Rex, estou vendo.»
O Rex sentou no chan cun tum. «Son demasiado grande», dixo. «Para todo. Non podo esconderme, nin pasar polo túnel, nin xogar no balancín sen facer voar o outro.»
O Fofuxo, que chegara e oíra todo, sentou ao carón do Rex. «Eu tamén son moi grande», dixo. «Non paso pola portiña da casa da Bolota. Pero, ás veces, ser grande axuda.» «Axuda como?», preguntou o Rex.
Nese momento as nubes soltaron de súpeto unha chuvia miúda, plic, plic, plic. Os cachorros miraron arredor. Non había ningunha árbore grande preto, nin tellado, nin nada.
«Rex!», berrou a Pigúiça. «Deita!» O Rex deitou de lado, e a súa barriga converteuse nun gran tellado verde. Todos se meteron debaixo, entre as pernas e a cola. Quedou seco, quentiño, con cheiro a folla.
«Rex», dixo o Tico, espiando entre os dedos gordos do seu pé, «es o mellor agocho que vin nunca.» «Nin a chuvia nos pode atopar aquí», dixo a Bolota.
O Rex nunca fora o mellor en nada. Púxose tan contento que a cola comezou a abanearse soa, dun lado a outro.
«Coidado co rabo!», riron todos. E así descubriron outra cousa: cando o Rex abaneaba a cola, facía un balanceo suave, coma unha hamaca. Un por un, os cachorros subiron nela e foron arrolados.
A chuvia foi pasando. A noite foi chegando. O Rex continuou deitado, sen querer acabar coa brincadeira, mentres os amigos ían quedando sonolentos ao seu redor.
A Pigúiça apoiou a cabeza na súa barriga, que subía e baixaba. «Rex», cuchicou, «mañá contas ti ata dez, e nós escondémonos debaixo de ti.» O Rex sorriu. «Trato feito.»
E, coa chuvia cantando fóra e os amigos quentiños debaixo del, o Rex pechou os ollos amodo. O maior da turma atopara o seu xeito de xogar. E foi o primeiro en durmir.
