A camiña nova da Pigúiça era azul coma os seus ollos, fofa coma unha nube e tiña unha almofada con forma de óso. Era a camiña máis bonita de Dogavios. E estaba sempre baleira.
Porque todas as noites, xusto á hora de durmir, a Pigúiça collía a almofada de óso e ía ás agachadas ata a cama do Fofuxo. Subía, daba tres voltiñas e enroscábase contra a súa barriga.
O Fofuxo queríaa moito. Pero a Pigúiça durmía dando patadas. Patadas na orella, no fociño, no rabo. Unha noite soñou que corría detrás dunha bolboreta e botou o Fofuxo fóra da cama.
«Pigúiça», dixo el pola mañá, coa orella dobrada do revés. «Creo que xa é hora de probares a túa camiña.» «Pero alí estou soa», respondeu ela, baixiño.
Aquela noite, os dous foron ao prado que hai xunto á árbore das luciñas. O ceo estaba cheo de estrelas. De súpeto, unha estrela fugaz riscou o ceo, zuuum, deixando un rastro brillante.
«Pide un desexo!», dixo o Fofuxo. A Pigúiça pechou os ollos con forza. «Quero non me sentir soa na miña camiña», pediu.
Na volta, o Fofuxo tivo unha idea. Axudou a Pigúiça a arrastrar a camiña azul ata a beira da xanela. Dende alí víase o ceo enteiro, e tamén a porta do cuarto del, alí mesmo, ao outro lado.
Despois colleu unha pedriña lisa do xardín, das que cantan baixiño, e púxoa ao carón da almofada de óso. «Canta a noite enteira», dixo. «E se ti petas tres veces na parede, eu peto tres veces de volta.»
A Pigúiça deitouse. A camiña era fofa de verdade. A pedriña cantaba hmmm, hmmm, moi amodo. Pola xanela, as estrelas pestanexaban, e unha nube sorrinte pasou dicindo adeus.
Aínda así, quixo probar. Toc, toc, toc, petou na parede. E do outro lado chegou a resposta: toc, toc, toc. A Pigúiça sorriu no escuro. El estaba alí. Moi preto. Só que na súa cama.
Quedou mirando o ceo, agardando outra estrela fugaz. Agardou un pouquiño. Agardou outro pouquiño. Os ollos foron quedando pesados, e a pedriña seguía cantando.
Entón decatouse dunha cousa: o desexo cumprírase. Estaba na súa camiña e non se sentía soa. Tiña as estrelas, a pedriña, a xanela e o toc, toc, toc do outro lado da parede.
A Pigúiça abrazou a almofada de óso, estirou as patas sen darlle patadas a ninguén e deu un bocexo ben longo.
E durmiu a noite enteiriña, quentiña, na camiña azul. Do outro lado da parede, o Fofuxo tamén durmiu, coas dúas orellas no seu sitio.
