Aquela mañá, o campo estaba cheo de cachorros. Corrían, rolaban, saltaban, e todos levaban coleiras con chapiñas que tilintaban.
No medio deles estaba o Zeca, un pug novo na turma. Tiña o fociño amoucado, as orellas caídas e un rabiño enroscado coma un caracol.
O Fofuxo foi o primeiro en saudar. «Ola, son o Fofuxo! Queres xogar a buscar paus?» «Quero!», dixo o Zeca, cos ollos brillando.
E alá foron os dous, correndo polo campo. Riñan alto. Un deixaba caer o pau, o outro ía buscalo. Despois trocaban.
A Pigúiça quedou parada nun recanto, sentadiña. Mirounos. Mirou o chan. Mirou outra vez. Algo quente comezou a subirlle pola barriga. Non era rabia. Non era tristeza. Eran as dúas cousas mesturadas, ben apertadiñas.
«O Fofuxo é o MEU mellor amigo», rosmou baixiño. «Nin me mirou.» Virou o fociño cara ao outro lado, cruzou as patiñas e quedou así, de cara pechada.
Pero o Fofuxo ten un nariz moi bo para os sentimentos dos amigos. Cando notou o silencio da Pigúiça, parou o xogo ao momento e veu correndo. «Pigúiça, estás ben?» «Non», dixo ela. «Só xogas co Zeca.»
O Fofuxo sentou ao seu carón, amodo. Os ollos volvéronselle azul escuro, o que pasaba cando tiña algo importante que dicir. «Sabes o meu corazón?», preguntou. «Ten un cuarto para cada amigo. Cando chegou o Zeca, abriuse un cuarto novo. Pero ninguén saíu de ningún cuarto, nin ti.»
A Pigúiça mirouno. A cousa quente da barriga foi arrefriando un pouquiño. «O teu cuarto é o maior de todos», engadiu o Fofuxo. «Ten unha xanela chea de estrelas.» A Pigúiça riu, sen querer, polo nariz.
Ao outro lado do campo, o Zeca mirábaos, un pouco perdido, sen saber a onde ir. Era a primeira vez que estaba alí. Non coñecía a ninguén, só o Fofuxo.
A Pigúiça respirou fondo. Levantouse e foi cara a el. «Ola. Eu son a Pigúiça. Queres ver unha cousa chula? Hai pedras que cantan no bosque.»
«Pedras que cantan?», dixo o Zeca, coa boca aberta. «Quero!»
Foron os tres, un ao carón do outro. As pedras cantaron baixiño, só para eles. E, cando o sol se foi poñendo, tres cachorros cansos durmían apoiados na raíz dunha árbore, co rabiño de caracol do Zeca ben xunto ao rabo fofo da Pigúiça.
