O cuarto da Pigúiça parecía pasar por un furacán de xoguetes. Había unha pelota debaixo da cama, un osiño de peluche enriba da cadeira, bloques espallados polo chan e un óso de goma colgado da cortina. Ninguén sabía como chegara alí.
Fóra, o ceo rosa ía pasando a laranxa. As nubes xa bocexaban.
«Pigúiça», dixo o Fofuxo, desde a porta. «É hora de recoller.» «Ai, non!», queixouse ela, tombándose de barriga para arriba no medio dos bloques. «Hai xoguetes de máis! Nunca vou poder!»
O Fofuxo mirou o cuarto, despois para ela, e sorriu de esguello. «E se non fose recoller? E se fose dar as boas noites?» A Pigúiça ergueu unha orella. «Dar as boas noites?»
«Claro. Os xoguetes tamén se cansan. Xogaron todo o día contigo. Agora teñen que ir á súa camiña.»
O Fofuxo colleu a pelota e ergueuna coma quen leva un tesouro. «Boas noites, Pelota. Rodaches moito hoxe.» E púxoa dentro do baúl, moi amodiño.
A Pigúiça riu. Colleu o osiño. «Boas noites, Osiño. Foches o meu convidado na festa do té.» E deitouno no baúl, coa cabeza apoiada nunha almofadiña.
Foi un por un. Os bloques foron apilados en fila, durmindo xuntiños. O libro de imaxes foi ao andel, de pé, ao carón do veciño. Só faltaba o óso de goma, alá enriba, na cortina.
«Collo eu», dixo o Fofuxo. Estirou o pescozo, abriu a boca e tirou do óso cos dentes. Era un óso enorme, máis longo ca a Pigúiça. Levouno ata o baúl, con pasos de quen leva algo moi importante. «Boas noites, Óso», dixo o Fofuxo, aínda máis baixiño. «Deches moitas voltas hoxe.» E os dous taparon o baúl, xuntos.
O cuarto quedou en silencio. O chan apareceu, limpiño. A xanela deixou entrar un anaco de luz dourada, que pousou no tapete coma un gato.
A Pigúiça mirou arredor. Gustoulle o que viu. Todo estaba no seu sitio. Mañá, ao espertar, sabería exactamente onde atopar cada amigo. «É bonito un cuarto tranquilo», murmurou. «E un cuarto tranquilo axuda a durmir», dixo o Fofuxo.
A Pigúiça subiu á cama. Os ollos pesábanlle. O baúl, abaixo, parecía respirar amodo, cheo de xoguetes soñando.
«Boas noites, cuarto», dixo, xa case durmindo. «Boas noites, todo.» E durmiu, co corazón lixeiro e o cuarto en paz.
