O Osiño era azul, de peluche, cun remendo na orella. Non era o xoguete máis grande da Pigúiça, nin o máis bonito. Pero era o favorito. Durmía con ela todas as noites, e escoitaba todos os segredos.
Aquela tarde, a Pigúiça xogou no campo, correu tras bolboretas, rolou na herba, e só á hora de volver á casa se deu conta: a pata estaba baleira.
«O meu Osiño!», berrou. «Desapareceu!» O queixo comezou a tremerlle. As bágoas encheron os ollos azuis, e a Pigúiça chorou, sentada no medio do campo, mentres o ceo rosa escurecía.
O Fofuxo chegou, sentou ao seu lado e agardou, sen dicir nada, ata que o choro diminuíu. «Doe, verdade?», dixo. «Moito», fungou a Pigúiça. «É meu amigo. E perdino.»
«Dá tristura de verdade», dixo o Fofuxo. «Queres tentar atopalo? Sei un truco.» «Cal?» «Respiramos tres veces. Despois lembramos, paso a paso, a onde fuches hoxe. O Osiño ten que estar nalgún deses sitios.»
A Pigúiça respirou: unha, dúas, tres. A cabeza foise aclarando, coma a auga dun regato cando a lama se asenta.
«Pola mañá, estaba comigo na cama», dixo. «Despois levéino ao bosque... Despois subín á árbore... Despois deiteime preto dunha flor xigante e...» «E?», preguntou o Fofuxo. «E quedei mirando as abellas! Foi alí!»
Os dous foron ata o bosque, pasando entre os piñeiros, co sol xa moi baixiño entre as montañas. Chegaron á flor xigante.
E alí había un bichiño tristeiro, encollido enriba da flor, agarrando algo azul máis grande ca el. «O meu Osiño!», dixo a Pigúiça.
O bichiño ergueu a cabeza. Era unha xoaniña, cos ollos mollados. Chamábase Lili. «Atopeino eu», dixo a Lili, baixiño. «Atopeino pola mañá. Quería levarllo á súa dona, pero pesaba moito, e non sabía onde vivía. Quedei aquí agardando que aparecese alguén.»
A Pigúiça sentiu o peito quentarse. Colleu o Osiño con coidado e abrazouno moi forte. «Grazas, Lili. Coidaches del todo o día.»
«Queres visitarnos mañá?», convidou o Fofuxo. A xoaniña sorriu por primeira vez. Subiu ao lombo do Fofuxo, e os tres volveron á casa, quietiños, mentres aparecían as primeiras estrelas.
Aquela noite, a Pigúiça durmiu co Osiño nos brazos. Pensou que perder algo querido deixa un aperto no corazón. Pero respirar, lembrar e buscar con calma axuda a atopar o camiño de volta.
O Osiño escoitou todos os segredos do día. E a Pigúiça durmiu.
