
Unha tira vermella. Unha tira branca. A Pigúiça mirou as dúas tiriñas de papel co fociño engurrado, como quen mira un crebacabezas.
Era o día de adornar a árbore do outeiro, esa que está soa no alto do campo de flores. Viñera toda a turma: a Bolota, o Tico, a Nina. E o Fofuxo trouxera unha idea que lera nun libro.
«Moi lonxe, nun país chamado Dinamarca, as familias fan corazóns de papel para colgar na árbore de Nadal», contou. «Collen dúas tiras de cores distintas e van trenzando, unha por dentro da outra, ata que sae un corazón. Chámanlle julehjerter, que quere dicir corazóns de Nadal.»
«Fago eu o primeiro!», dixo a Pigúiça. «Soa!» E comezou. Por dentro, por fóra. Por dentro, por fóra. Pero a tira vermella escorregaba. A branca dobrábase para o lado malo. Cando arranxaba unha, a outra desfacíase.
Tentou de novo. E de novo. Á cuarta vez, o seu corazón parecía máis un bocadillo esmagado ca un corazón. «Este adorno é imposible!», bufou, sentando na herba cun bumbum.
O Fofuxo sentou diante dela, sorrindo. «En Dinamarca, case ninguén fai o primeiro corazón soo», dixo. «Normalmente un suxeita e o outro trenza. Queres tentalo así?»
A Pigúiça pensou. Non quería recoñecelo, pero estaba farta de bocadillos esmagados. «Vale. Suxeitas ti.»
O Fofuxo agarrou as dúas tiras coas súas patas grandes, ben firmes. A Pigúiça foi trenzando amodo: por dentro, por fóra, por dentro, por fóra. Esta vez nada escorregou. E de súpeto alí estaba: un corazón de cadros, vermello e branco, cunha asiña arriba para colgalo.
«Mira ti», dixo o Fofuxo. «A metade é vermella, a metade é branca. Unha soa non fai un corazón. As dúas xuntas, si.»
A turma enteira púxose a traballar en parellas. A Bolota suxeitaba para o Tico. A Nina trenzaba coa Bolota. Ninguén fixo un corazón perfecto, pero todos quedaron bonitos ao seu xeito: uns torciños, outros rechonchos, un cunha flor pegada sen querer.
Colgaron os corazóns nas póllas, un por un. Despois o Fofuxo enrolou na árbore un fío de luciñas que caía ata o chan coma un regato brillante.
Cando o sol foi baixando, pasou algo que só pasa en Dogavios: as estrelas apareceron cedo e foron pousar no alto da copa, debuxando constelacións entre as póllas. A árbore enteira brillou.
A Pigúiça e o Fofuxo quedaron sentados, un diante do outro, mirando. «O noso corazón é o máis bonito», cuchicheou ela. «É o máis bonito porque o fixemos entre dous», respondeu el.
Aquela noite, a Pigúiça durmiu cunha tiriña vermella debaixo da pata. E soñou con corazóns de papel que se balanceaban amodo, amodiño, no vento quentiño do outeiro.
