Plic. Plic. Plic, ploc.
Chovía dende que a Pigúiça espertara. Chovía na horta, chovía no tellado, chovía na pelota vermella esquecida no xardín. Ata as nubes de Dogavios, que sempre sorrían, tiñan cara de ter moito traballo por diante.
«Cando vai parar?», preguntou a Pigúiça, co fociño pegado ao cristal.
«Cando as nubes acaben de regar todo», dixo o Fofuxo, deitado na alfombra.
«E cando van acabar?»
«Cando acaben.»
A Pigúiça bufou. Foi ata a porta. Volveu á xanela. Foi outra vez á porta. Deitouse panza arriba, coas catro patas para o aire. «Abúrrome. Cando chove non hai nada que facer. Nadiña de nada.»
Nese momento, unha sombra enorme e verde apareceu fóra. Toc, toc, fixo unha unlla xigante no cristal. Era o Dracao, empapado da cabeza á cola, coas ás caídas coma un paraugas escangallado.
«Perdoade a molestia», dixo moi baixiño, algo avergoñado. «Podo agardar aquí no alpendre a que pare a chuvia?»
Era demasiado grande para entrar. Así que a Pigúiça e o Fofuxo abriron a xanela, e o Dracao apoiou a cabeza no peitoril, pingando. A Pigúiça trouxo a súa manta e secoulle a punta do fociño, que era a única parte que cabía.
«Dracao, sabes algún xogo para os días de chuvia?», preguntou a Pigúiça.
El pensou. «Carreira de pingas. Cada un escolle unha pinga no cristal. Gaña a que chegue abaixo primeiro.»
A Pigúiça escolleu unha pinga gordecha. O Fofuxo escolleu unha delgadiña. O Dracao escolleu a máis grande de todas. As pingas baixaban tortas, paraban, xuntábanse con outras e esvaraban de súpeto. Todos berraban e animaban. Despois buscaron formas nas nubes: un coello, unha empanada, un zapato. E o Dracao púxose tan contento que empezou a brillar, todo iluminado, e a sala gris volveuse verde e dourada.
Cando por fin parou a chuvia, a Pigúiça saíu ao xardín. As pozas reflectían o ceo rosado, e alá arriba as nubes volvían sorrir, con cariñas cansas e satisfeitas. O Dracao despediuse cun sorriso e voou para a casa, pingando escintilas.
Pola noite, a chuvia volveu, pero agora amodiño. Plic... plic... ploc... A Pigúiça escoitábaa dende a camiña. Parecía que alguén lle estaba cantando para durmir. Plic... plic... E durmiu.
