
Poing! Poing! Poing! A pelota vermella saltaba tan alto que case tocaba as cheminés.
Era a mañá de Nadal, e aquel fora o agasallo da Pigúiça: unha pelota vermella, brillante, que botaba coma se levase resortes dentro. Correu coa pelota ata a praza da vila, onde as casiñas teñen ósos cruzados no tellado e a árbore grande estaba chea de lámpadas de cores.
Na praza, a turma xa estaba a xogar. A Nina, branquiña e peluda coma un floco de algodón. O Biscoito, un beagle de orellas longas que nunca paraba quieto. E o Pingo, curmanciño do Fofuxo, dourado coma el, pero do tamaño dun pan.
«Que pelota tan bonita!», ouveou o Biscoito. «Tíraa para min?» A Pigúiça abrazou a pelota coas dúas patas. «Non. É miña. Recibina eu.»
Os tres miráronse e volveron ao pillao. A Pigúiça quedou no currunchiño da praza coa pelota. Tirou para arriba e colleu. Tirou outra vez e colleu. Tirou lonxe, correu, buscou, volveu. Tirou lonxe, correu, buscou, volveu.
Á décima vez, a lingua xa lle colgaba. E, para falar con verdade, aquilo estaba a ser un chisco aburrido. Do outro lado, a turma ría tanto que ata as lámpadas da árbore parecían pestanexar máis axiña.
Foi entón cando a pelota escapou. Botou nunha pedra, botou nun chanzo e foi rodando, rodando, ata parar xusto no pé do Biscoito.
A Pigúiça contivo o alento. Ía quedarse el coa pelota? O Biscoito cheirou a pelota, empurrouna co fociño, con coidado, e trouxo de volta ata ela. «Toma. Caeu.»
A Pigúiça mirou a pelota. Mirou o Biscoito. Sentiu unha cousa rara na barriga, coma cando un se decata de que estaba equivocado. «Grazas», dixo baixiño. Despois respirou fondo. «Queredes xogar con ela? Comigo?»
A praza estoupou de alegría. Inventaron o xogo da pelota no aire: ninguén podía deixar a pelota caer ao chan. A Nina daba cabezadiñas. O Pingo saltaba e fallaba sempre, pero ría tan alto que todos riamos con el. O Biscoito corría en zigzag. E a Pigúiça descubriu que a pelota botaba moito máis alto cando xogaban catro cachorriños á vez.
Xogaron ata que as cheminés soltaron fumiño de cea e a montaña do fondo ficou roxiña. Ninguén levou a pelota. Seguiu sendo da Pigúiça. Só que agora era unha pelota chea de amigos.
Á noite, a pelota vermella durmiu ao pé da cama. A Pigúiça mirouna e sorriu. «Mañá xogamos outra vez», murmurou. «Todos xuntos.»
Despois enrolou o rabo, apoiou o fociño na pelota e pechou os ollos. Poing, poing, poing, facía a pelota nos seus soños, cada vez máis amodo.
