
Dit was Vlokkie se eerste Kersaand, Pigúiça se boetie. En Pigúiça wou hê dit moes volmaak wees.
Sy het vir hom die ligte gewys wat flikker. Sy het die ingedraaide geskenke gewys en elkeen geskud. Sy het die gesig met die tong opsy gemaak, die een met die ore agtertoe en 'n nuwe een wat sy daar en dan uitgedink het. Sy het hard gesing, gespring, getol en die klokkie naby sy oor gelui.
Vlokkie het sy oogies wyd oopgemaak. En toe het hy begin huil. Boe-hoe. 'n Huil so groot soos die huis.
“Ek het alles gedoen!” sê Pigúiça, benoud. “Hoekom hou hy nie van Kersfees nie?”
Fofuxo het Vlokkie, mooi ingedraai, opgetel en saggies gesê: “Hy hou daarvan. Dis net dat alles nuut is vir hom. Te veel lig, te veel lawaai, te veel nuuts. 'n Baie klein baba het kalmte nodig.”
Pigúiça het gedink. Kalmte. Waar woon kalmte? Toe onthou sy: in die bos, naby die spruit, is daar 'n reusagtige boom, die oudste in Dogavios, wat saans liedjies deur sy blare laat uitkom. “Fofuxo, wat as ons daar 'n slaapliedjie gaan haal?”
Bolota, wat vir die Kersete gekom het, het hulp aangebied. “Ek sal hom 'n bietjie wieg. Gaan julle maar.”
Die twee het in die koel nag uitgegaan. Die maan was 'n dun naelskraapsel in die lug. Die spruit het stadig gevloei, vol waterlelies, en hulle het van klip na klip daaroor gespring. Die klokblomme het baie sag gelui toe hulle verbygaan. Selfs die skoenlappers was lomerig.
Toe hulle naby die boom kom, het hulle dit gehoor. Uit die blare het note gekom, een op 'n slag, wat soos borrels in die lug gedryf het. La, lu, ru. La, lu, ru. Dit was die sagste musiek wat Pigúiça nog gehoor het.
Sy het gaan sit en met groot aandag geluister, net haar ore beweeg. Sy het dit saggies herhaal. Gefouteer. Weer herhaal. By die derde keer het sy dit geken. “La, lu, ru,” het sy gesing, en die boom het sy takke geswaai, asof hy ja sê.
Hulle het sonder haas huis toe gestap. Bolota het netjies gesit en Vlokkie gewieg, wat nog 'n bietjie gebrabbel het. Pigúiça het die helfte van die ligte afgeskakel. Toe het sy baie naby haar boetie gekom en amper fluisterend gesing: “La, lu, ru. La, lu, ru.”
Vlokkie het opgehou brabbel. Hy het na haar gekyk. 'n Reusegaap gegaap vir so 'n klein snoetjie. En aan die slaap geraak, met sy pootjie teen sy suster se neus.
“Jou geskenk was die beste van almal,” fluister Fofuxo. “Jy het hom kalmte gegee.” Pigúiça het geglimlag, langs die mandjie gaan lê en aangehou sing, al hoe sagter.
La, lu, ru. La, lu, ru. Maak nou jou oogies ook toe, en luister baie saggies na die lied. La, lu, ru.
