Die bende het in die oopte wegkruipertjie gespeel, en Rex wou so graag saamspeel. “Ek tel tot tien!” sê Pigúiça met toe oë. “Een, twee, drie...”
Trici het agter 'n bos gehardloop. Tico het in 'n hol stam ingekruip, maar so lank as wat hy is, het die punt van sy stert uitgesteek. Bolota het agter 'n klip gaan lê en baie stil gebly.
Rex het 'n plek gesoek. Agter 'n dun boom? Sy kop het gewys. Agter 'n bos? Die bos het soos 'n hoedjie op hom gelyk. Agter die klip? Die klip het skaars tot by sy knie gekom.
“...nege, tien! Hier kom ek!” Pigúiça het haar oë oopgemaak en Tico se stert in twee sekondes gekry. Toe Bolota, wat gesnork het. Toe Trici. En Rex het nog in die middel van die oopte gehurk, met sy handjies oor sy oë. “Rex, ek kan jou sien.”
Rex het met 'n toemp op die grond gaan sit. “Ek is te groot,” sê hy. “Vir alles. Ek kan nie wegkruip nie, nie deur die tonnel kom nie, en nie op die wip speel sonder om die ander een in die lug te laat vlieg nie.”
Fofuxo, wat gekom en alles gehoor het, het langs Rex gaan sit. “Ek is ook baie groot,” sê hy. “Ek pas nie deur die deurtjie van Bolota se huis nie. Maar soms help dit om groot te wees.” “Hoe help dit?” vra Rex.
Net toe het die wolke skielik 'n reëntjie laat val, pik, pik, pik. Die hondjies het rondgekyk. Daar was geen groot boom naby nie, geen dak nie, niks nie.
“Rex!” skree Pigúiça. “Gaan lê!” Rex het op sy sy gaan lê, en sy maag het 'n groot groen dak geword. Almal het onder ingekruip, tussen sy bene en stert. Dit was droog, warm, en het na blare geruik.
“Rex,” sê Tico, wat tussen sy groot tone deur loer, “jy is die beste skuilplek wat ek nog gesien het.” “Nie eers die reën kan ons hier vind nie,” sê Bolota.
Rex was nog nooit die beste in iets nie. Hy was so bly dat sy stert vanself begin swaai het, van een kant na die ander.
“Pasop vir die stert!” het almal gelag. En toe ontdek hulle nog iets: as Rex sy stert swaai, het dit 'n sagte wiegbeweging gemaak, soos 'n hangmat. Een vir een het die hondjies daarop geklim en is gewieg.
Die reën het verbygegaan. Die nag het gekom. Rex het bly lê, omdat hy nie die speletjie wou beëindig nie, terwyl sy vriende rondom hom slaperig geword het.
Pigúiça het haar kop teen sy maag gelê, wat opgekom en afgegaan het. “Rex,” fluister sy, “môre tel jy tot tien, en ons kruip binne-in jou weg.” Rex het geglimlag. “Afgespreek.”
En met die reën wat buite sing en sy vriende lekker warm onder hom, het Rex sy oë stadig toegemaak. Die grootste een van die bende het sy eie manier van speel gevind. En hy was die eerste wat geslaap het.
