“Kussing, tandeborsel, sterre-pyjama,” het Pigúiça op haar pootjie se tone getel. “Alles in die rugsak!” Dit was die dag waarna sy die meeste uitgesien het. Vir die eerste keer sou sy by 'n vriendin slaap: Bolota, die basset met die lang ore.
Die middag was 'n fees. Nina en Tico was ook daar. Hulle het wegkruipertjie in die tuin gespeel, wolkkoekies geëet en 'n kussingkasteel gebou, so groot dat Tico twee keer daarin verdwaal het.
In Bolota se tuin was 'n breë boomstomp, en daarop 'n kristalbal vol sterre. Die sterre-versierings wat in die bome gehang het, het geswaai en getingel.
Ná aandete het Bolota se ma die lig afgesit. Almal het op die matrasse ingekruip, langs mekaar. Tico het dadelik aan die slaap geraak, met sy pootjie wat van die droom gebewe het. Nina het binne twee minute gesluimer. Bolota het drie keer gegaap en haar oë toegemaak.
Net Pigúiça het wakker gebly. Die bedjie was anders as haar eie. Die dak was anders. Die huis het 'n ander geluidjie gemaak: kriek. En 'n ander wind het die gordyn beweeg: fffff.
Sy het 'n knyp in haar borsie gevoel. Dit was verlange na haar eie huis, na die reuk van haar eie kombers, selfs na die gekraak van haar eie deur.
“Bolota,” fluister sy. “Is jy wakker?” “Nou is ek,” sê Bolota en vryf haar oë met haar poot. “Wat is dit?”
“Alles is hier snaaks. Dis nie sleg nie. Dis net... anders. Ek dink ek mis my huis.” Bolota het nie gelag nie. Sy het 'n bietjie gedink.
“Ek het ook so gevoel toe ek die eerste keer weg van die huis geslaap het,” sê sy. “Weet jy wat vir my gehelp het? Ek het iets van die huis af saamgebring.”
Pigúiça het iets onthou. Sy het die rugsak oopgemaak en uit die onderste kant 'n grys klippie gehaal wat haar ma daar weggesteek het. Dit was 'n klip wat sing. Sy het dit in haar pootjie vasgehou en die klip het saggies gesing, dieselfde liedjie as elke aand: la, la, la...
Die kamer het verander. Dit het gelyk of Bolota se huis nou ook 'n stukkie van Pigúiça se huis gehad het.
“Hoe mooi,” fluister Bolota en druk haar kop naby. “Sing nog een keer?” Die klip het weer gesing. Buite het die kristalbal met meer sterre geskyn, asof dit luister.
Die twee vriendinne het styf teen mekaar gelê, sonder om te praat. Die kriek van die huis het nou net soos 'n huis wat goeienag sê geklink. Die wind was 'n streling oor die gordyn.
Pigúiça het haar oë toegemaak. La, la, la, het die klippie gesing. En baie stadig, in Bolota se huis, het die eerste nag weg van die huis 'n heerlike nag vir slaap geword.
