Daardie oggend het Pigúiça wakker geword met 'n idee wat te groot was om in haar kop te pas. “Vandag help ek met alles!” het sy aangekondig. “Alles, regtig!”
Fofuxo, wat net een oog oopgemaak het, het die ander ook oopgemaak. “Alles?” “Alles!” En daar gaan sy, met haar krulstertjie wat swaai, om iets te soek om te doen.
Eers die blomme in die tuin. Maar Pigúiça het die gieter so haastig gevat dat al die water tegelyk uitgekom het. Sjoeps! Die madeliefie het van bo tot onder 'n bad gekry. “Brr,” sê sy en skud haar kroonblare. “Dankie, maar net 'n bietjie op 'n slag, ja?”
Toe die droë blare in die agterplaas. Pigúiça het die besem gevat en geveeg, geveeg, geveeg. Sy het 'n reuse-hoop bymekaargemaak. Toe kom 'n windjie, en foeff, die blare het weer in alle rigtings gevlieg. 'n Kat op die muur en twee eekhorinkies op die tak het alles dopgehou, en 'n haas het sy mond toegehou om nie te lag nie.
Pigúiça het stil gestaan, met haar snoet laag, met 'n blaar wat aan haar oor hang. Maar daar was nog die middagetetafel. Sy het die borde gedra, een, twee, drie... en die vierde het uit haar poot gegly. Dit het nie gebreek nie, want dit was van hout, maar dit het deur die hele kombuis gerol, tjak-tjak-tjak, totdat dit teen die kas se voet gestamp het.
Toe het sy op die deurtrap gaan sit. “Help is moeilik,” mompel sy. “Ek maak net gemors.”
Fofuxo het langs haar gaan sit, groot en warm. “Weet jy wat die beste hulp van die dag was?” “Watter?” “Kyk daar.” In die tuin het die madeliefie gegiggel, heeltemal nat en gelukkig.
“En daar is nog 'n geheim,” sê Fofuxo. “Help beteken nie alles alleen doen nie. Dis om jou eie klein deeltjie te doen, saam met die ander. Elkeen vat soveel as wat hy kan hanteer.”
Pigúiça het gedink. Toe het sy opgestaan en weer die besem gaan haal. Hierdie keer het Fofuxo die mandjie vasgehou, en sy het die blare stadig daarin geveeg. 'n Blaar, toe 'n hopie, toe nog een. En hierdie keer het die blare stil gebly.
Vir middagete het sy een bord op 'n slag gedra, en Fofuxo het die ander gedra. Die tafel was in 'n japtrap gereed, met 'n blom in die middel. Dit was die madeliefie, wat gevra het om van naby te kom kyk.
Toe die son begin sak, was die huis skoon en het lekker geruik. Nie perfek nie. Daar was nog 'n hardkoppige blaar op die mat en 'n plas by die tuin. Maar dit was soos 'n huis wanneer almal gehelp het.
Saans het Pigúiça haar pote swaar gevoel, haar maag vol sop en 'n goeie moeg, soos iemand wat iets nuttigs gedoen het. “Ek was die helper van die dag,” mompel sy. “Dit was jy wel,” sê Fofuxo.
Sy het geglimlag, haar snoet onder haar stert ingesteek en haar oë toegemaak. Die borde het in die kas geslaap. Die besem het in die hoek geslaap. En Pigúiça het ook geslaap, styf teen almal.
