“Hatsjoe!” Pigúiça het so hard gevies dat die kombers uit die bedjie gespring het.
Haar neus was toe, haar snoet warm en haar oë swaar. Sy het probeer opstaan om te speel, maar haar pote het gevoel of hulle van jellie gemaak is. Sy het weer gaan sit, met 'n lang sug.
Fofuxo het gekom, sy snoet teen haar voorkop gedruk en “hm” gemaak. “Jy is te warm, Pigúiça. Vandag is 'n dag vir rus.” “Rus? Ek wil nie rus nie! Daar is die veld, daar is Bolota, daar is...” “Hatsjoe!”
Fofuxo het geglimlag en die kombers buite gedra, onder 'n boom, want Pigúiça sou dit nie kon uithou om binne vas te sit nie. Hy het die kombers op die gras uitgesprei, en sy het daarop ingekruip, met hom baie naby gelê. 'n Bytjie het op haar kop geland en gebly, soos 'n besoeker.
“Ek kan nie speel nie,” mompel Pigúiça. “En die dag is so mooi.”
“Jou lyf werk,” sê Fofuxo. “Dit veg teen die verkoue, en dit is werk. Rus is ook help.” “Watter werk is dit wat ek nie eers sien nie?” “Wat binne gebeur. Daar is 'n klein spannetjie daarbinne wat alles regmaak, maar dit kan net werk as ons stil lê.”
Pigúiça het agterdogtig na haar maag gekyk. 'n Klein spannetjie? Daarbinne? Sy het baie stil gebly, net om hulle nie te pla nie.
Toe het Tannie Langnek, die groot diplodokus, in die veld verskyn. Sy het haar lang, lang nek gebuk totdat haar kop naby Pigúiça was. “Ek het kruisementtee gebring,” sê sy stadig. “En 'n storie.”
Die tee was lou en het na tuin geruik. Pigúiça het gedrink en gevoel hoe haar neus 'n bietjie oopgaan. Tannie Langnek het die storie begin, met haar diep, stadige stem: “Daar was 'n wolk wat besluit het om stadiger te loop as al die ander...”
Die bytjie het saggies gegons, asof sy ook wou luister. Die wind het liggies deur die gras gewaai. En die wolk in die storie het gestap, stadig, stadig, stadig...
Toe Pigúiça dit agterkom, was die son al goud en laag in die lug. “Het die wolk gekom waar hy wou wees?” vra sy, met oë wat amper toe was. “Ja,” sê Tannie Langnek. “Maar jy het voor die einde aan die slaap geraak.”
Sy het die hele middag geslaap. Haar neus was nog 'n bietjie toe, en die hoes het nog af en toe gekom. Maar haar kop was ligter, en haar pote was weer pote, nie jellie nie.
Hulle het stadig huis toe gegaan, met die kombers op Fofuxo se rug. Saans het Pigúiça in haar bedjie gaan lê en asemgehaal, een keer op 'n slag. In. Uit. Die klein spannetjie binne het aangehou werk, saggies, sonder 'n geluid.
En Pigúiça het aan die slaap geraak, lekker warm, terwyl sy luister hoe haar eie asemhaling al kalmer word.
