In Dogavios glimlag die wolke byna altyd. Maar daardie middag het 'n grys wolk met 'n frons aan die horison verskyn en begin: GROEEM.
Dit was 'n groot geluid wat die grond 'n bietjie laat bewe het. Die klippe het opgehou sing. Die blomme het toegemaak.
Pigúiça, wat naby die spruit gespeel het, het haar ore gelig. “Wat 'n lawaai!” sê sy. En toe sien sy dat iemand in die speletjie ontbreek. “Waar is Rex?”
Hulle het gesoek en gesoek. Fofuxo het gesnuffel en na 'n hoop reuse-blare gewys. Binne het iets groens gebewe, en 'n lang stert het uitgehang en gewiebel.
Pigúiça het 'n blaar eenkant toe getrek. Daar was Rex, opgekrul in 'n bolletjie, met sy kort armpies oor sy ore. “Rex?” roep sy saggies. “Is jy reg?”
“Ek is nie bang nie,” sê Rex met 'n bewerige stem. “Dis net dat... ek is 'n bietjie bang. Reg so, ek is baie bang.” GROEEM! Hy het 'n skrikspringetjie gedoen.
Pigúiça het langs hom gaan sit. Sy het nie gesê dit is niks nie. Sy het net gesê: “Ek het ook geskrik die eerste keer.” Fofuxo het aan die ander kant gaan sit en 'n warm muur van pels gemaak.
“Weet jy wat ek dink?” sê Pigúiça. “Ek dink daardie wolk is nie kwaad nie. Hy is slaperig. En as iemand baie slaperig is, snork hy.” Rex het tussen sy vingertjies deur geloer. “Snork?” “Luister weer.”
GROEEM, sê die wolk. Fofuxo sê “Hmf” en snork saggies, net vir die grap. Rex het gelag. Die wolk het weer gesnork, en Fofuxo het met nog 'n snork geantwoord. Die twee het saam gesnork, en Rex het 'n laggie gegee, toe nog een.
Toe het die reën begin, sag: pik, pik, plop. Rex het sy kop uit die blare gesteek. Die grys wolk het stadig weggetrek en die reëntjie soos 'n kombers agter hom aan gesleep, en uiteindelik het hy 'n klein groeem gegaap, ver weg.
“Hy gaan slaap,” sê Rex. “Ja,” sê Pigúiça. “En jy?” Rex het gedink. “Ek dink ek ook.”
Die drie is terug na Rex se hol, en Pigúiça het die ingang met 'n dakkie van blare toegemaak. By elke snork wat van ver af gekom het, het sy gesê: “Goeienag, wolk.” En Rex het saggies geantwoord: “Goeienag.”
Die snorke het so ver weggeraak dat jy dit skaars kon hoor. Rex se oë was al toe, met sy kort armpies om 'n hoop blare, asof hy die wolk self omhels. Fofuxo het kort daarna aan die slaap geraak. Pigúiça was laaste, luisterend na die reën wat val, pik, pik, pik, totdat die reën slaap geword het.
